Kinderboekenschrijver?

In 2010 begon ik met het schrijven van mijn eerste kinderboek, dat in 2011 onder de titel ‘Mijn oma is een engel’ werd uitgegeven. De jaren daarna schreef ik een paar prentenboekverhalen, een aantal jeugdboeken (waarvan ‘Perspectief‘ dit jaar nog wordt uitgegeven!). De meeste jeugdboeken die ik heb geschreven beschouw ik als oefenmateriaal. Leuke verhalen, ik ben gek op de personages, maar ik heb ze niet op de top van mijn kunnen geschreven, niet alles eruit gehaald wat er in zit. En eerlijk? Ik heb ook niet veel zin om weer een hele periode met die verhalen bezig te zijn, er liggen veel te veel leuke, speciale ‘half-affe’ manuscripten te wachten om mee verder te gaan.

Vanaf dat ik me heb vastgebeten in ‘Zinloze vrouw’ (nu twee jaar geleden), daalt mijn behoefte om kinderboeken te schrijven. Hoewel ik me nooit heb willen vastleggen in een bepaald genre, merk ik dat ik vooral zin heb om voor volwassenen te schrijven. Waarom? Misschien omdat ik me dan niet in hoef te houden. Ik kan in mijn romans veel meer de diepte ingaan. Niet dat dat met kinderboeken per definitie niet kan, ík kan dat minder. Ik schrijf nu eenmaal graag heftige, zelfs wat zware verhalen. Duik in de psyche van mijn personages, keer ze binnenstebuiten, houd ze ondersteboven, achterstevoren, ontleed ze en schuw groot verdriet en de dood niet.

Ik denk dat ik afscheid heb genomen van fase. Voor mijn kinderen zal ik misschien nog wel eens een verhaal schrijven. Ik wil ‘Droog’ nog af maken (Young Adult), maar ik zal me vooral bezighouden met psychologische romans (is dat een bestaand genre?). Eerst neem ik ‘María’ onderhanden (wat een heerlijk verhaal! Wat een geweldige vrouwen zijn mijn hoofdpersonages!). Daarna is ‘Esmee’ aan de beurt, dan mag ik ‘Droog’ af maken, misschien nog verder met het historische verhaal ‘Stormvloed’… Kortom, genoeg leuks te doen.

Ik ga ervoor!

Vannacht, toen ik weer eens zinloos wakker lag, dacht ik ineens: ik ga het doen! Ik ga zelf een (e)boek uitgeven. Die knoop moest eindelijk eens worden doorgehakt na maanden twijfelen of ik dat wel of niet wil doen en zo ja: met welk manuscript, hoe en waar. Het gaat me enorm veel uitzoekwerk en tijd kosten: hoe maak ik een e-book op, kan ik evt. een papieren versie aanbieden (en waar laat ik die dan opmaken en drukken), hoe ga ik de omslag (laten) maken, wat worden mijn verkoopkanalen en hoe regel ik de redactie van het manuscript. Als iemand hier hulp bij zou kunnen bieden: graag!
Het verhaal is al gelezen door een aantal proeflezers, maar ik zoek er nog één of twee die het kritisch willen lezen en van commentaar voorzien. In eerste instantie was de doelgroep de jeugd vanaf een jaar of vijftien, maar de proeflezers vonden het verhaal nogal heftig (waarschuwing!) en raadden aan het voor jongeren vanaf een jaar of twintig te publiceren. Lijkt het je leuk om dit verhaal voor mij te lezen, laat dan hieronder een berichtje achter of stuur me een mailtje via het contactformulier. Als tegenprestatie wil ik ook voor jou proeflezen en krijg je het e-book gratis, als het uit is.

Flaptekst:

Margje is een meisje van 19 jaar dat een bijzonder leven leidt. Ze woont bij haar 15 jaar oudere vriend Rein, die haar grote liefde is.
Het verhaal begint op het moment dat ze ontvoerd wordt door een geheimzinnige organisatie. Ze krijgt een heel bizar verhaal te horen over ‘haar’ Rein. Hij blijkt een internationaal gezochte crimineel te zijn. Hij maakt (jonge) vrouwen zwanger en brengt ze onder op een geheim adres in het buitenland. Margje, net zes weken in verwachting van hem, wordt opgedragen erachter te komen waar hij de vermiste vrouwen verborgen houdt. Ze twijfelt enorm of deze mensen haar de waarheid hebben verteld en of Rein werkelijk zo gevaarlijk is als ze beweren.

“Kill your darlings”

Schrijven is schrappen. De kreet kende ik wel, maar bij mij was het nauwelijks van toepassing. Soms moest ik wat overbodige woordjes weghalen, maar meestal kwamen er tijdens een herschrijfronde juist woorden bij. Bij ‘Goliath’ gaat alles anders, dus dit ook. De eerste 2000 woorden heb ik op een schrijversforum aan een paar kritische mensen laten lezen. Het idee dat ik zelf had bleek te kloppen: het kabbelde teveel voort en er zat te weinig spanning in. De doelgroep (14+) zou dit verhaal al snel opzij leggen. Auw! Er moest flink wat in geschrapt worden en de spanning moest ik naar voren halen. Een week heb ik er flink hard aan gewerkt, mijn ‘darlings gekilled’, zoals dat in vaktermen heet, met als resultaat dat het stuk nu uit 500 woorden minder bestaat. Al het werk is gelukkig niet voor niets geweest want de collega-schrijvers waren het er over eens dat het nu vlot geschreven is, de doelgroep aan zal spreken en dat er zeker spanning in zit. Nu ga ik op dezelfde manier de rest van het manuscript kritisch doornemen en alle overbodige spanningkillers eruit halen. Dan een goede synopsis schrijven (wat is dat toch lastig!) en insturen naar de Crimezone Young Adult thrillerwedstrijd.