Blokkade geblokkeerd

En telkens weer blijkt dat de enige manier om echt uit mij schrijfdip (tips bij schrijfdip) te komen, gewoon hard werken is.

Gisterochtend nog had ik last van een dwingend leeg vel dat me aanstaarde, met een irritant knipperende cursor. Ik kon alleen maar terugstaren. Ondanks dat ik precies wist wat me te doen stond, kreeg ik geen letter uit mijn toetsenbord. Overdonderd door faalangst vroeg ik me af waarom ik zo graag schrijver wilde zijn, waarom ik in vredesnaam dacht dat wel te kunnen en wat ik in godsnaam met dit verhaal aan moest. Een paar uur later (na bemoedigende woorden op twitter en facebook en na enkele tranen van mij en oppeppende woorden van mijn lief) stroomden de woorden eruit. Een dag later ben ik 2500 woorden (tien boekbladzijden) verder, heb ik flink wat research gedaan en nog meer plannen voor het verbeteren van dit manuscript. Het wordt nog een paar weken flink hard werken, maar het vertrouwen dat er daarna een goed verhaal staat, groeit. Manlief had gelijk: ik kan het!

Goed. Ik vind dat ik de afgelopen weken genoeg dips gehad heb, ik trap er nu niet meer in. Gewoon hoofd leegmaken, focus bij de personages en gaan!
Note to my children: vanavond zal ik wél op tijd het eten klaar hebben.

Woordbraken en andere tips

Na een paar dagen niet geschreven te hebben – druk met kinderen, achterstallig huishouden en de zoektocht naar een nieuwe bakfiets – was ik helemaal uit het verhaal. Esmee was ver weg en ik kon niet bij haar in de buurt komen, laat staan in haar hoofd kruipen,  of zij in de mijne.
Toch wilde ik verder, móest ik verder. Behalve dat ik ontwenningsverschijnselen kreeg van het niet schrijven (bij mij uit zich dat vooral in een enorme onrust en gechagrijn), moet dat verhaal een keer af.
Een aantal dingen die mij hielpen om op gang te komen, wil ik jullie niet onthouden.

Om te beginnen zonderde ik me af onder de douche en focuste me op Esmee en haar situatie. Door de rust en het stromende water lukte het me om opnieuw in het verhaal te komen.
Geen zin in een douche? Een fietstocht, wandeling, koken, werkt allemaal om het verhaal weer te laten stromen.

Een stukje in het ik-perspectief schrijven (dit verhaal is personaal geschreven) maakte dat ik me helemaal in kon leven in haar gedachtenwereld, gevoelswereld.

Woordbraken. Gewoon het document openen en schrijven. Boeit niet of het goede zinnen zijn, of je te veel herhaalt of de zinsopbouw telkens hetzelfde is, als je maar schrijft! Herschrijven komt later wel en dan kun je alles bijschaven en stukken schrappen. Ik kwam erdoor op gang en als ik de helft van die woorden uiteindelijk kan gebruiken is dat hartstikke mooi! En anders ben ik door dat gebraak in elk geval weer in die heerlijke schrijfflow gekomen.

Heb je ook schrijftips, deel ze vooral hieronder in het reactieveld!