Zelfkennis

Het gebeurt me soms: helemaal tevreden over een schrijfsel, laat ik het manlief of een van mijn proeflezers lezen. Wat blijkt? Het is helemaal niet zo goed als ik dacht. Slik. Auw.
Laat ik daarentegen vol twijfel een stuk lezen, krijg ik lovende woorden en blijkt het een van de sterkste delen van het verhaal.
Wat is dat toch? Is mijn zelfkennis zo laag? Iemand opperde dat het misschien kwam omdat ik minder hard, minder secuur had gewerkt aan de naar mijn idee goede stukken. Het zou best kunnen dat ik in die gevallen te snel tevreden was.
Het is in elk geval zo dat de stukken waar ik over twijfel, stukken zijn waar ik al lang mee geworsteld heb. Een voorbeeld daarvan is ‘Zinloze vrouw’, een manuscript waar ik op het laatst he-le-maal niet tevreden over was en toen kreeg ik toch een positieve reacties van doorgaans strenge proeflezers. 🙂 Inmiddels ben ik trouwens wél trots op dat verhaal hoor! Ik vind het zelfs goed, en dat heb ik zeker niet altijd.
Conclusie: uitgebreid herschrijven, nalezen, worstelen, ploeteren, bijschaven, en nog eens nalezen loont!

Proeflezen

Schreef ik laatst een blogje over Proeflezers, nu wil ik het hebben over proeflezen. Want dat is zo geweldig leuk om te doen!
In de eerste plaats zie je een verhaal heel prematuur en – als je een manuscript vaker mag proeflezen – je ziet het groeien. Nou ben ik natuurlijk wel bevoorrecht dat ik tot nu toe heb mogen proeflezen voor mensen die wel écht kunnen schrijven en écht een verhaal te vertellen hebben.

In de tweede plaats help je een mede-schrijver een stukje verder en dat is heel dankbaar om te doen! Ik heb ook de ervaring dat je door gepruts en gemier uiteindelijk zelf niet meer goed ziet waar een stukje tekst niet zo lekker loopt, of je te veel of te weinig leestekens gebruikt hebt of dat je gewoon letters/woorden vergeten bent, dat je een stopwoordje hebt. Je kent het verhaal door en door en die dingen vallen je uiteindelijk niet meer op. Ook kan een verhaal in je hoofd zo logisch zijn, dat je vergeet dat de lezer niet in je hoofd kan kijken en het dus moet begrijpen van de geschreven tekst.

In de derde plaats leer ik er zelf ook heel veel van! Door een vergrootglas kijk ik naar de manuscripten die me worden doorgemaild en ik kom altijd dingen tegen die ik zelf ook verkeerd doe.

Nu niet allemaal tegelijk je manuscript aan me doormailen, ik heb er nl al een aantal op de wachtlijst staan. Iets met tijdgebrek en zo. 😉

Proeflezers

Op twitter en facebook jubel ik wel vaker over ze: proeflezers! Zonder mijn proeflezers zou het schrijven nog meer ploeteren zijn, dan het nu al vaak is. Sterker nog: zonder mijn proeflezers zou ik niet ver komen. Ik blijf het bijzonder vinden dat deze mensen uitgebreid de tijd nemen míjn manuscripten te lezen, grondig uit te pluizen en van commentaar te voorzien. Hele scènes die eruit moeten, onlogica in het verhaal, punten waar ik te snel ga, te onduidelijk ben, zinnen die niet lekker lopen, slordige taalfouten, verkeerd – of niet – geplaatste komma’s (een zwak punt van mij)… Alles wordt er genadeloos uitgehaald. Gelukkig maar!

Toegegeven: soms is het best een beetje pijnlijk als een stuk waarvan ik dacht dat het best aardig, nee eigenlijk best wel heel erg goed was, afgekeurd wordt. Dan zakt de moed mij in de schoenen en af en toe krijg ik zelfs de neiging alles te deleten en te stoppen met schrijven, maar als ik de feedback heb laten bezinken en ermee aan de slag ga, zie ik mijn verhaal sterker worden en dan komt mijn enthousiasme helemaal terug.

Er wordt vaak gezegd dat vrienden, familie en geliefden geen betrouwbare proeflezers zijn. Ze zouden alles wat je schrijft toch wel mooi vinden. Uh, uh, niet mijn man hoor… Die is streng, genadeloos, kritisch. Er zijn momenten dat ik ervan baal – kritiek van een geliefde komt harder aan dan kritiek van een collega – maar ergens weet ik wel dat hij gelijk heeft. Meestal in elk geval. 😉 Door zijn eerlijkheid geloof ik trouwens ook de complimenten die hij geeft.
Een van de manuscripten waar ik nu mee bezig ben, heeft hij gisteren gelezen. Terwijl ik best tevreden over het verhaal was, het stiekem best wel goed vond, had hij forse kritiek. O ja, goed geschreven was het wel en hij raakte zelfs af en toe ontroerd, maar de harde plotlijn was rafelig en de climax kwam niet over. Vanmiddag heb ik zijn feedback verwerkt en op één puntje na is het manuscript nu AF! En weet je? Ondanks mijn gesnotter (ik ben nogal verkouden) loop ik te stralen want het is enorm verbeterd, veel sterker geworden en de climax is terug.

Ik ga ervoor!

Vannacht, toen ik weer eens zinloos wakker lag, dacht ik ineens: ik ga het doen! Ik ga zelf een (e)boek uitgeven. Die knoop moest eindelijk eens worden doorgehakt na maanden twijfelen of ik dat wel of niet wil doen en zo ja: met welk manuscript, hoe en waar. Het gaat me enorm veel uitzoekwerk en tijd kosten: hoe maak ik een e-book op, kan ik evt. een papieren versie aanbieden (en waar laat ik die dan opmaken en drukken), hoe ga ik de omslag (laten) maken, wat worden mijn verkoopkanalen en hoe regel ik de redactie van het manuscript. Als iemand hier hulp bij zou kunnen bieden: graag!
Het verhaal is al gelezen door een aantal proeflezers, maar ik zoek er nog één of twee die het kritisch willen lezen en van commentaar voorzien. In eerste instantie was de doelgroep de jeugd vanaf een jaar of vijftien, maar de proeflezers vonden het verhaal nogal heftig (waarschuwing!) en raadden aan het voor jongeren vanaf een jaar of twintig te publiceren. Lijkt het je leuk om dit verhaal voor mij te lezen, laat dan hieronder een berichtje achter of stuur me een mailtje via het contactformulier. Als tegenprestatie wil ik ook voor jou proeflezen en krijg je het e-book gratis, als het uit is.

Flaptekst:

Margje is een meisje van 19 jaar dat een bijzonder leven leidt. Ze woont bij haar 15 jaar oudere vriend Rein, die haar grote liefde is.
Het verhaal begint op het moment dat ze ontvoerd wordt door een geheimzinnige organisatie. Ze krijgt een heel bizar verhaal te horen over ‘haar’ Rein. Hij blijkt een internationaal gezochte crimineel te zijn. Hij maakt (jonge) vrouwen zwanger en brengt ze onder op een geheim adres in het buitenland. Margje, net zes weken in verwachting van hem, wordt opgedragen erachter te komen waar hij de vermiste vrouwen verborgen houdt. Ze twijfelt enorm of deze mensen haar de waarheid hebben verteld en of Rein werkelijk zo gevaarlijk is als ze beweren.