Andere werkwijze

Langzaam werd ik hartstikke gek van mijn manier van werken.
Hoewel het altijd goed heeft gevoeld om met meerdere manuscripten bezig te zijn – past bij de chaoot die ik ben – werkte het niet meer. Ik zette ‘oké’ verhalen neer, kreeg wat positieve reacties van uitgevers, maar kwam niet verder. Uitgevers vonden mijn manuscripten goed geschreven, maar niet origineel genoeg. Drie manuscripten had ik af. Of beter gezegd: zo goed als af. Ik wilde te snel, ik wilde alles tegelijk, maar dat past niet bij het feit dat ik ook wil knallen met een fantastisch goed werk. Mijn doel is niet om dertien-in-een-dozijn verhalen te schrijven, mijn doel is om een erg goed, origineel verhaal neer te zetten. Iets waar mensen nog aan terug denken.
Tijd voor een stapje terug om een stap vooruit te komen. Na wat gesprekken met collega’s en met mijn lief, kwam ik tot een nieuwe manier van aanpak: alle manuscripten gaan de ijskast in totdat ik er één helemaal goed heb afgewerkt, er alles uit heb gehaald wat er wat mij betreft in zit. En zo pakte ik Goliath weer bij de lurven. De afgelopen week ben ik met hoofdstuk één bezig geweest, 2400 woorden. Door zo intensief met Goliath bezig te zijn, kon ik weer bij het gevoel van mijn personages komen. Eerst ging ik zelf het hoofdstuk herlezen, herschrijven, stukken schrappen, schaven. Toen ik na deze tiende herschrijf zelf de fouten en onduidelijkheden niet meer zag, stuurde ik het manuscript naar vijf proeflezers. Dat was een meer dan goede zet. Zo fijn dat ze de tijd namen voor mijn verhaal en met allemaal punten kwamen waarmee ik het verder kon verbeteren. Met een heel goed gevoel leg ik dit hoofdstuk opzij en ga ik  – na een weekendje proeflezen – aan de slag met hoofdstuk twee (proeflezers gezocht! ;-)). Eindelijk heb ik weer het gevoel dat ik een stukje verder kom.

NaNoFinito

Tja, en toen besloot ik op 1 november toch mee te doen aan NaNoWriMo. En wel met een zeer beknopte verhaallijn (waar ik eigenlijk nog een half jaar op moest kauwen), twee (van de vijf) goed uitgewerkte hoofdpersonages en een setting.
De manier van schrijven deed me ontzettend goed! Geen eindeloos gepruts aan mijn teksten, maar doorschrijven, meters maken. De personages kwamen sterk over, voerden leuke, pittige dialogen en droegen het verhaal. Welk verhaal? Hm, dat was het grote probleem, want meer dan een vage schets had ik niet. Leuk om ruim 6000 woorden lang goeie dialogen en sterke karakters neer te zetten, maar ik wist nog steeds niet precies waar ze heen moesten, soms letterlijk, want de setting mocht ook wel wat meer uitgewerkt worden. En zo werd het een saai, langdradig stuk. De pit ontbrak.
Ik kon twee dingen doen, of eigenlijk drie: stug doorschrijven (en later het grootste deel weer schrappen -> zonde!), in de tijd (die ik niet had) het verhaal beter uitwerken of stoppen.
Omdat ik dus geen extra tijd heb (groot gezin met jonge kinderen + huishouden + 1667 woorden schrijven = volle dag) heb ik ervoor gekozen om NaNo vaarwel te zeggen. En weet je? Dat voelt goed! Ik heb erg veel gehad aan de eerste vier dagen, een andere manier van werken geleerd (die ik erin ga houden!), en ik ben door NaNoWriMo uit een behoorlijkdiep schrijfdal geklommen. Maar doorschrijven om mijn quotum maar te halen, terwijl het verhaal nergens naar toe gaat is m.i. verspilde tijd. Ik ga mijn NaNo-tijd gebruiken om een van mijn bestaande manuscripten te herschrijven en er een echt sterk verhaal van te maken. Het is nu goed, maar niet goed genoeg. En daar ga ik nú mee beginnen. Succes dappere NaNoWriMo-schrijvers! Wie weet doe ik volgend jaar écht mee. Met een goed uitgewerkte verhaallijn en genoeg tijd.

Na-no of Na-si

Ik ben me er van bewust dat het een luxeprobleem is, maar ik zou zo graag meedoen met NaNoWriMo en ik heb er geen tijd voor! Sowieso is het in mijn drukke gezin erg moeilijk om elke dag zestienhonderdnogwat woorden te schrijven, maar juist de maand november belooft ook op schrijfgebied druk te worden. Ik heb in november namelijk een gesprek met een uitgever voor Perspectief en waarschijnlijk ga ik daarna heel hard met dat manuscript aan het werk onder begeleiding van een redacteur. Ook zijn er verschillende uitgevers geïnteresseerd in Goliath. Niks is zeker, maar ik houd er rekening mee dat binnenkort ook aan dat manuscript gewerkt gaat worden.

Terug naar NaNoWriMo, ofwel: National Novel Writing Month. In de maand november gaan wereldwijd talloze mensen schrijven aan een nieuwe roman. De bedoeling is dat je elke dag een bepaald quotum aan woorden haalt en dat je dan in een maand tijd de eerste versie van je roman af hebt. En ja, ik heb natuurlijk ideeën genoeg (te veel?), ik zou wat dat betreft zo kunnen beginnen. In mij woedt een hevige strijd tussen het soms zo akelige verstand en het soms zo naïeve gevoel. Misschien dat ik een eigen versie van NaNo ga doen, al moet ik dan echt alleen ploeteren, zonder steun van mede-NaNo-ers… Ik twijfel nog even door.

Stormvloed uit het stof

Nu mijn wedstrijd-kinderverhaal de deur uit is, Goliath door een geïnteresseerde uitgever (jubel-joechei!) gelezen wordt en ‘Marein’ bij twee proeflezers ligt, heb ik even tijd om lekker met Stormvloed bezig te zijn.
En ja hoor, meteen struikelde ik twee keer op een dag.

De eerste keer omdat ik geen keuze kon maken uit de verschillende schrijfperspectieven. Zowel het alwetend perspectief als wisselend personaal-perspectief hadden allebei voor- en nadelen. Uiteindelijk heb ik met behulp van een hoofdstukindeling (had ik ook nog nooit eerder gedaan) bepaald dat ik voor het wisselend personaal ga en dat kwam nog supergoed uit ook!

Het tweede struikelpunt was dat ik besloten heb om dit manuscript in een ruk door te schrijven. Normaal ga ik na een hoofdstuk – of zelfs nog eerder – al met herschrijven beginnen. Eindeloos kan ik prutsen op zinnen en woorden, de boel weer omgooien en terugzetten. Leuk om te doen hoor, maar met het verhaal schiet het dan natuurlijk niet op. Dat vroeg om drastische maatregelen, vandaar dat ik nu helemaal niet meer tussendoor mag herschrijven; eerst moet de eerste versie staan. Goed, na de eerste 500 woorden had ik al spijt. 😉 Maar ik heb me aan mijn afspraak gehouden, goed hè?

Nog een afspraak die ik met mezelf heb gemaakt is dat ik vijf dagen per week 500 woorden aan Stormvloed moet schrijven. Dat moet te doen zijn naast mijn andere bezigheden en zo blijf ik lekker in het verhaal. Grote, belangrijke punten in het verhaal moet ik eerst nog ‘researchen’, andere dingen zoek ik op als het verhaal staat.

Ik ga ervoor!

Vannacht, toen ik weer eens zinloos wakker lag, dacht ik ineens: ik ga het doen! Ik ga zelf een (e)boek uitgeven. Die knoop moest eindelijk eens worden doorgehakt na maanden twijfelen of ik dat wel of niet wil doen en zo ja: met welk manuscript, hoe en waar. Het gaat me enorm veel uitzoekwerk en tijd kosten: hoe maak ik een e-book op, kan ik evt. een papieren versie aanbieden (en waar laat ik die dan opmaken en drukken), hoe ga ik de omslag (laten) maken, wat worden mijn verkoopkanalen en hoe regel ik de redactie van het manuscript. Als iemand hier hulp bij zou kunnen bieden: graag!
Het verhaal is al gelezen door een aantal proeflezers, maar ik zoek er nog één of twee die het kritisch willen lezen en van commentaar voorzien. In eerste instantie was de doelgroep de jeugd vanaf een jaar of vijftien, maar de proeflezers vonden het verhaal nogal heftig (waarschuwing!) en raadden aan het voor jongeren vanaf een jaar of twintig te publiceren. Lijkt het je leuk om dit verhaal voor mij te lezen, laat dan hieronder een berichtje achter of stuur me een mailtje via het contactformulier. Als tegenprestatie wil ik ook voor jou proeflezen en krijg je het e-book gratis, als het uit is.

Flaptekst:

Margje is een meisje van 19 jaar dat een bijzonder leven leidt. Ze woont bij haar 15 jaar oudere vriend Rein, die haar grote liefde is.
Het verhaal begint op het moment dat ze ontvoerd wordt door een geheimzinnige organisatie. Ze krijgt een heel bizar verhaal te horen over ‘haar’ Rein. Hij blijkt een internationaal gezochte crimineel te zijn. Hij maakt (jonge) vrouwen zwanger en brengt ze onder op een geheim adres in het buitenland. Margje, net zes weken in verwachting van hem, wordt opgedragen erachter te komen waar hij de vermiste vrouwen verborgen houdt. Ze twijfelt enorm of deze mensen haar de waarheid hebben verteld en of Rein werkelijk zo gevaarlijk is als ze beweren.

Na afwijzing volgt…

… hard werken!

Helaas kreeg ik voor mijn prentenboekmanuscript toch een afwijzing. De verhalen waren niet origineel genoeg om mee verder te gaan. Even slikken, maar ik leg ze in mijn digitale lade en blijf bij mijn plan om er een leuk (voor)leesboek van te maken. Ik heb in elk geval al ideeën voor zeven verhaaltjes en mijn kinderen zijn er erg enthousiast over.

Deze week heb ik besloten om mijn tussendoor schrijf-sprokkelwerk meer te structureren en er een 10-urige werkweek van te maken. Binnen vijf dagen had ik de tien uren gehaald en dan heb ik ook het weekend nog om flink aan de slag te gaan. Lekker!

De afgelopen week heb ik gebruikt om zowel voor Goliath als voor Loslaten een synopsis te schrijven, voor een aantal uitgevers een aanbiedingsbrief te componeren en die samen met de eerste hoofdstukken van de manuscripten naar de uitgevers te mailen. Inmiddels heb ik verschillende werken bij vijf verschillende, voor mij interessante uitgevers liggen. Nu kan ik de wachttijd gebruiken om lekker verder te schrijven. En dat is broodnodig. Want schreef ik in mijn vorige blog nog dat Goliath globaal klaar was, een dag later had ik alweer andere plannen met het verhaal. Op dit moment is het een aardig verhaal met goede stukken, maar ik wil er natuurlijk een heel goed verhaal van maken! Dat betekent dat ik aanvullingen moet doen en minstens 20.000 woorden (omgerekend ongeveer 66 pagina’s) moet bijschrijven. Ik krijg het manuscript dus zeker niet eind van de zomer af, ik verwacht ergens tussen herfstvakantie en kerst.