Controverse

Naast zes lovende recensies (en een berg mooie reacties van lezers) kreeg Zinloze vrouw ook twee minder positieve recensies. ‘Daar leer je van,’ was een veel gehoorde kreet. Ik mokte maar wat en dacht er stilletjes het mijne van. Ik sta voor 100% achter het verhaal en zou het nu niet anders geschreven hebben. Inhoudelijk, tenminste, want op zinsniveau leer ik verder en kan het altijd beter. Maar de kritiek ging steeds over de inhoud. En zeg nou zelf, het is niet leuk om te horen dat je hoofdpersoon – die worstelt met een levensgroot trauma – eindeloos aan het jammeren is. Het is niet fijn om te horen dat een lezer niet geraakt wordt door een personages waar je je ziel en zaligheid in hebt gelegd. Dat doet best een beetje pijn.

Toch heb ik er inderdaad wel van geleerd. Namelijk dat kritiek op de inhoud van een boek zo subjectief is als wat. En dat een slechte recensie niet betekent dat mijn boek slechter verkoopt. Integendeel. Juist die controverse zorgt ervoor dat het boek aantrekkelijker wordt voor lezers. Er is blijkbaar iets mee. Het is niet ‘mainstream’. Men heeft er een mening over. Bij elke recensie (positief en negatief, dus) merk ik dan ook een stijging van de verkoop.

Verder waren de recensies een bevestiging van wat ik al dacht: ik heb een goed verhaal geschreven en juist omdat ik niet 13-in-een-dozijn schrijf zal een deel van de lezers het interessant/mooi/goed vinden, een ander deel zal het te zwaar/somber/gezeur vinden.

Boven mijn werkplek hangen schrijfregels van Kurt Vonnegut. Ik sluit dit blogje af met mijn absolute stelregel:

“Write to please just one person. If you open a window and make love to the world, so to speak, your story will get pneumonia.”

Eerste recensie Zinloze vrouw

Op de dag dat het papieren boek gelanceerd wordt (ja, echt! Vanaf vandaag is ook de paperback te koop!) staat ook een droomrecensie online. De eerste recensie van Zinloze vrouw – geschreven door Monique Dijkgraaf – en meteen een knaller, de volledige vijf sterren kreeg het boek!
Twee quotes uit de recensie:

Kim komt rauw en keihard binnen. Dit komt mede door de schrijfstijl van Marije Onstenk. Het boek leest zo gemakkelijk weg. Het lijkt een pure tegenstelling, in prachtige taal komt een hartverscheurende werkelijkheid bij de lezer binnen.

Conclusie: rauw en hartverscheurend, maar prachtig geschreven. Kim is absoluut geen persoon die verdwijnt zodra je het boek dichtslaat.


Lees de hele recensie die Monique Dijkgraaf schreef op Wie schrijft blijft.