Zwanger

Gistermiddag was ze al onderweg. Op haar tenen sloop ze in mijn onderbewustzijn rond en tikte af en toe tegen mijn bewustzijn, om vervolgens hard weg te rennen. Gisteravond kwam ze binnen. Maria. Een nieuw personage van een nieuw verhaal. Welk verhaal? Geen idee. Wat haar verleden is? Al sla je me dood.
Ik hoop dat het verhaal binnenkort ook in mijn hoofd komt. Ik heb even geprobeerd Maria in een bestaand (onaf) manuscript te proppen en ik heb gepoogd een verhaal om haar heen te verzinnen, maar dat klopte niet. Had haar goedkeuring niet. In elk geval staat vast dat deze vrouw een bijzondere karakterontwikkeling doormaakt. Ik weet inmiddels welke en waardoor ze getriggerd wordt. Nu de rest nog.
Spannend om opnieuw de geboorte van een verhaal mee te maken, maar laat me er nog maar even zwanger van zijn. Ik ben bang dat de dominante Esmee, de hoofdpersoon uit het verhaal waar ik nu aan werk, niet op een gedeelde eerste plek wil staan met Maria.

Ruzie

De afgelopen twee dagen had ik ruzie. En niet met zomaar iemand, nee, met de hoofdpersoon van mijn eigen manuscript. Je zou toch zeggen dat ze doet wat ik wil. Maar nee. Ze leidt, net als mijn andere personages, haar eigen leven en ik als schrijver mag dat vastleggen. Te veel ‘gebemoei’ wordt afgestraft met een writersblock.
Goed. Esmee had de touwtjes in handen, letterlijk, en ze was klaar om haar eerste slachtoffer te wurgen. Ik zat ook klaar. Vingers hingen boven mijn toetsenbord en toen kwam het hoor: ze weigerde. Ontvoeren, martelen, gevangen houden, dat was allemaal oké en haar plan. Doodmaken ging een stap te ver.
Tja. Had ik niet zelf gevraagd om haar zachte(re) kant te mogen leren kennen? Twee dagen heb ik haar toegesproken, eerst liefdevol, toen ongeduldig, ik probeerde haar zelfs te chanteren (als je haar vrijlaat, word jíj opgepakt. Wil je dat dan?). Ongevoelig was ze daarvoor. En dat oppakken valt nog te bezien, want ze is niet achterlijk, mijn Esmee, ze denkt heus overal wel over na. Zelf. Mij heeft ze niet nodig. Nou ja, alleen dan om haar verhaal op te schrijven.

Zwak dat ik de regie niet overneem en haar leven ga manipuleren tot het verhaal dat ik in gedachten had?
Nee. Sommige schrijvers werken zo dat zij zelf hun hoofdpersonen vormen en kneden, zij zijn en blijven de baas over het verhaal. Prachtig! Prima! Bewondering zelfs. Ik werk liever anders, geef mijn personages de ruimte te zijn wie ze zijn, te vertellen wat ze kwijt willen. Ik ben dan ook niet echt een verhalenverteller, ik ben een schrijver.

Ken je personages…

… of niet.  Dan denk je je hoofdpersoon door en door te kennen, heeft ze toch nog een verrassing voor je in petto. Kim hield niet alleen voor haar man, maar ook voor mij iemand achter. En laat die figuur nou net voor de extra spanning zorgen die het verhaal nodig heeft.

Hoe leer jij je personages kennen? Ik maak altijd van alle karakters een biografie. Daar staat vanalles in: leeftijd, geslacht, uiterlijk, werk, hobby’s, (eigen)aardigheden, woonomgeving, etc. De hoofdlijst maak ik voordat ik ook maar een letter van het verhaal geschreven heb, maar tijdens het schrijven vul ik het regelmatig aan. Voor Kim stond er o.a.:

Magere vrouw, bleke huid, sproetjes, kastanjerood haar. Kan niet koken. Intelligent. Stort zich vol op de liefde. Veel last van angsten (door verleden). Look naturel.

En nog een heleboel meer, maar dan verklap ik te veel van het verhaal. 🙂 Goed uitgewerkte personages vind ik ontzettend belangrijk. Gelukkig is dat ook een van mijn sterke punten!
Natuurlijk ben ik de bedenker van het verhaal en de personages, maar ze zijn vaak behoorlijk eigenwijs (zie blogje).