Perspectief

 

ISBN 9789078761006 Verschijnt in november bij uitgeverij Tobi Vroegh.

Dit boek is geschreven vanuit het perspectief van Nienke, een lieve moeder, die vreselijk ongelukkig met zichzelf is en zichzelf bezeert; ze heeft borderline. En vanuit het perspectief van Charlotte, haar veertienjarige dochter. Charlotte is hevig verliefd op Jelmer en vindt het moeilijk dat ze met haar gevoelens niet bij haar moeder terecht kan.

cover DEF Perspectief

Fragment

Charlotte

‘O nee, mama! Wat heb je… Weet je, laat ook maar!’
Verdrietig kijkt Charlotte naar haar moeder. Het
leek de laatste tijd zo goed te gaan en nu? Weer die
afwezige blik, weer blauwe plekken.

  Ik dacht dat ze normaal geworden was. Zoals alle
andere moeders. Dat we gezellig thee konden drinken uit
school, samen urenlang shoppen. Gewoon, moeder-dochter
dingetjes doen. Nu denkt iedereen vast dat mama zwaar
mishandeld is of zo.

Zwaar mishandeld is ze, maar wel door zichzelf.
Charlotte snapt heus wel iets van de angsten van
haar moeder. Nou ja, echt snappen… Meer dat ze
ervan weet, maar het went niet. Het doet haar pijn
haar moeder zo angstig en wanhopig te zien.
‘Sorry, Lotje, ik kon er niets aan doen, het ging
vanzelf.’
Charlotte draait met haar ogen.

   Yeah right! Altijd gaat het vanzelf, nooit kan ze er iets
aan doen. Tot ze uit de dip is en dan schaamt ze zich rot.
En als je denkt dat het daarmee voorbij is? Nee, dan wordt
ze depressief, en ik weet niet wat erger is…

Een hoofdstuk verder lees je hetzelfde stuk maar dan vanuit het perspectief van moeder Nienke

‘O nee, mama! Wat heb je… Weet je, laat ook maar!’

  Die verwijtende blik van mijn dochter. Ze haat me.
Terecht. Waarom kon ik me niet beheersen gisteravond?
Natuurlijk waren ze er niet bij, maar Charlotje is niet gek.
Die boosheid, die angsten. Het was me allemaal te veel.
Woest was ik, vooral op mezelf. En nu heb ik pijn. Kan
wel janken!

‘Sorry, Lotje, ik kon er niets aan doen, het ging
vanzelf.’

    Geen woord gelogen. Ik kon er niets aan doen. Mijn
angsten hebben mij in hun macht. Gek word ik ervan!
Rust. Ik wil rust! Lichamelijke pijn is beter te verdragen
dan geestelijke pijn. Slaan, mezelf op welke manier dan
ook pijn doen maakt me kalmer. Bovendien: ik verdien dat.
Ik verdien de blauwe plekken en schrijnende huid.

‘Lot?’ vraagt Nienke aarzelend. ‘Ik hou van je,
dat weet je toch wel?’
‘Ja, mam, dat weet ik.’
Ze zucht, draait met haar ogen.

     Zie je wel? Ze vindt me vervelend, haat me.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s