Update ‘zelluf doen’

Nog maar een week geleden kreeg ik de laatste afwijzing van Zinloze vrouw. Wat is er al veel gebeurd in die korte tijd! Mijn broer zou het verhaal lezen als beloning voor het testen van de e-pub-versie. Maar wat deed die lieverd? Hij haalde er de laatste stomme foutjes uit! Vergeten letters, overbodige letters, hij liet mij opnieuw nadenken over enkele stukjes en nog zo wat.

Ik kwam online vier perfecte platen tegen om als omslagafbeelding te gebruiken. Uiteindelijk heb ik die terug weten te brengen tot twee favorieten. Voor een daarvan ging gisteren een mail de deur uit om te vragen aan de maker of ik de afbeelding mag gebruiken. Ik kan vast verklappen dat het geen stockfoto is en geen tekening. Duimen draaien en wordt vervolgd.

Het schrijven van een flaptekst. Argh! Ik blijf het een ramp vinden. Nog erger is dat er ook een stukje over mezelf op moet. Na een halve week worstelen heb ik twee proeflezers om hulp gevraagd. Ik hoop dat zij me een duwtje in de juiste richting kunnen geven.

Ondertussen schrijf ik het dankwoord, ben ik bezig met de opmaak en heb ik een goede on demand-uitgever gevonden. Mijn vragen werden meteen en naar volle tevredenheid beantwoord. Fijn!

Ik zal uiteraard af en toe bloggen over de voortgang van dit uitgeefproces, maar wil je alle updates direct lezen, like dan mijn nieuwe facebookpagina.

Zelluf doen!

Voordat ik bijna twee jaar geleden begon met schrijven aan ‘Zinloze vrouw’, was het mijn doel om een verhaal te schrijven dat de lezer vastgrijpt en niet meer loslaat. Een verhaal dat nog lang blijft nazinderen.
Daarin ben ik geslaagd! Zinloze vrouw grijpt je naar de keel en kruipt onder je huid. En dat vinden niet alleen de professionele proeflezers, maar ook verschillende uitgevers.
Keerzijde van de medaille is wel dat die uitgevers het niet aandurven het te publiceren, deels vanwege de heftigheid, deels omdat er misschien maar een klein publiek geïnteresseerd is in zo’n zwaar levensverhaal.

Gisteren kreeg ik de laatste afwijzing van ‘Zinloze vrouw’. Dit keer vond ik het dubbeljammer, niet alleen omdat ik het verhaal graag gepubliceerd wil hebben, maar ook omdat een samenwerking met deze uitgeverij me geweldig lijkt.
Het was wel (weer) een mooie, onderbouwde afwijzing. De reden waarom ze het niet willen uitgeven kan ik begrijpen en de complimenten over mijn schrijfstijl lijst ik in. Zo schreef deze uitgever o.a.:

Er is dan ook geen twijfel over het feit dat je absoluut kunt schrijven en dat je zo kunt schrijven dat je de lezer meeneemt het verhaal in.

Net als eerder ben ik ervan overtuigd dat het boek zeker een publiek heeft dat dit in deze vorm graag wil lezen, maar het is niet het genre boek wat wij uit willen geven.

En ook:

Het verhaal is zo donker en zwaar dat het je letterlijk naar de keel vliegt.

Ondanks dat ik echt even flink verdrietig was vanwege de afwijzing, heb ik niet lang getreurd. Ik ben meteen aan de slag gegaan want ik wil Zinloze vrouw nu zelf gaan uitgeven. Aan alle kanten krijg ik hulp aangeboden. Zowel op redactioneel gebied als met de opmaak (en het uitzoeken) van de omslag. En ik word enthousiaster en enthousiaster. Vanmorgen werd ik wakker met een grijns op mijn gezicht en vol ideeën over hoe ik dit project ga aanpakken. Het verhaal is er, het boek komt er! Wordt vervolgd.

Af!

AF! En dit keer echt. ‘Zinloze vrouw’ heeft er tijdens de laatste grote herschrijfronde bijna 10.000 woorden (ong. 35 boekbladzijden) en twee (bij)personages bij gekregen. De feiten zijn geverifieerd, onlogische stukken zijn een stuk logischer, maar het verhaal is inhoudelijk niet veranderd. Het is nog steeds een heftig, maar mooi verhaal. Vind ik. Hopelijk de uitgever – waar het manuscript nu lig – ook.

Ik zocht naar een fragment om hier neer te zetten, maar dat is zo lastig. Ik wil alles wel laten lezen en tegelijk niet te veel prijsgeven. Als je toch nieuwsgierig bent, klik dan door naar dit blogje waar ik eerder twee fragmenten uit ‘Zinloze vrouw’ neerzette.