Proeflezers

Op twitter en facebook jubel ik wel vaker over ze: proeflezers! Zonder mijn proeflezers zou het schrijven nog meer ploeteren zijn, dan het nu al vaak is. Sterker nog: zonder mijn proeflezers zou ik niet ver komen. Ik blijf het bijzonder vinden dat deze mensen uitgebreid de tijd nemen míjn manuscripten te lezen, grondig uit te pluizen en van commentaar te voorzien. Hele scènes die eruit moeten, onlogica in het verhaal, punten waar ik te snel ga, te onduidelijk ben, zinnen die niet lekker lopen, slordige taalfouten, verkeerd – of niet – geplaatste komma’s (een zwak punt van mij)… Alles wordt er genadeloos uitgehaald. Gelukkig maar!

Toegegeven: soms is het best een beetje pijnlijk als een stuk waarvan ik dacht dat het best aardig, nee eigenlijk best wel heel erg goed was, afgekeurd wordt. Dan zakt de moed mij in de schoenen en af en toe krijg ik zelfs de neiging alles te deleten en te stoppen met schrijven, maar als ik de feedback heb laten bezinken en ermee aan de slag ga, zie ik mijn verhaal sterker worden en dan komt mijn enthousiasme helemaal terug.

Er wordt vaak gezegd dat vrienden, familie en geliefden geen betrouwbare proeflezers zijn. Ze zouden alles wat je schrijft toch wel mooi vinden. Uh, uh, niet mijn man hoor… Die is streng, genadeloos, kritisch. Er zijn momenten dat ik ervan baal – kritiek van een geliefde komt harder aan dan kritiek van een collega – maar ergens weet ik wel dat hij gelijk heeft. Meestal in elk geval. 😉 Door zijn eerlijkheid geloof ik trouwens ook de complimenten die hij geeft.
Een van de manuscripten waar ik nu mee bezig ben, heeft hij gisteren gelezen. Terwijl ik best tevreden over het verhaal was, het stiekem best wel goed vond, had hij forse kritiek. O ja, goed geschreven was het wel en hij raakte zelfs af en toe ontroerd, maar de harde plotlijn was rafelig en de climax kwam niet over. Vanmiddag heb ik zijn feedback verwerkt en op één puntje na is het manuscript nu AF! En weet je? Ondanks mijn gesnotter (ik ben nogal verkouden) loop ik te stralen want het is enorm verbeterd, veel sterker geworden en de climax is terug.

Advertenties

Helaas…

Mijn volgers op twitter en facebook hebben het inmiddels al gelezen: ik behoor niet tot de finalisten van de Young Adult Thrillerschrijfwedstrijd van Crimezone (wat een mond vol). Het was even flink slikken en ik werd meteen na de uitslag heel erg moe… Goh, zou ik de afgelopen dagen soms in grote spanning hebben gezeten? 😉 Maar meteen stimuleerde het me ook om een knaller van een verhaal neer te gaan zetten. Ik ben al flink ver (de grove eerste versie staat) en ik ga hard aan het werk om het nog beter te maken.

Zinderende zenuwen

Morgenmiddag wordt bekendgemaakt wie de drie finalisten van de Young Adult thrillerschrijfwedstrijd van Crimezone zijn… Tot die tijd zit ik nagels te bijten, loop ik zenuwachtig heen-en-weer te drentelen en reload ik diverse bronnen in de hoop dat de uitslag stiekem toch eerder bekend wordt gemaakt. Gistermiddag had ik nog goede hoop, maar toen ik las dat het niveau van de inzendingen erg hoog lag en dat ze drie steengoede finalisten hebben verloor ik beetje bij beetje dat mooie zelfvertrouwen. Toch weet ik dat ik geen slecht werk heb ingeleverd. Tot aan de uitslag blijf ik dus heel hard met mijn afgekloven vingers duimen dat ik in de finale zit.

 

Syn-obsessie

Ik was er op de basisschool al niet goed in: samenvattingen maken. Vele jaren later lukt het me nog steeds niet. Verhalen schrijven gaat me prima af maar als ik daar een synopsis van moet maken kost me dat bloed, zweet en tranen. De afgelopen dagen was het weer zover. Het eerste deel van ‘Goliath‘ is af, en ik wilde het insturen naar een schrijfwedstrijd. Voorwaarde was een korte synopsis. Na lang worstelen, razen en tieren, na eindeloze douchesessies en in gedachten verzonken fietstochten, heb ik de derde versie van de samenvatting naar mijn proeflezers gestuurd. Gelukkig konden zij me verder helpen. Versie vijf heb ik uiteindelijk naar de wedstrijd gestuurd. Toch hoop ik dat mijn synopsis aantrekkelijk genoeg is om mijn verhaal te lezen en dat ik er niet op afgerekend wordt, want andere schrijvers zijn daar ongetwijfeld beter in dan ik. Nu lekker verder schrijven aan ‘Goliath’ zelf. Dat kan ik dan weer wel.

“Kill your darlings”

Schrijven is schrappen. De kreet kende ik wel, maar bij mij was het nauwelijks van toepassing. Soms moest ik wat overbodige woordjes weghalen, maar meestal kwamen er tijdens een herschrijfronde juist woorden bij. Bij ‘Goliath’ gaat alles anders, dus dit ook. De eerste 2000 woorden heb ik op een schrijversforum aan een paar kritische mensen laten lezen. Het idee dat ik zelf had bleek te kloppen: het kabbelde teveel voort en er zat te weinig spanning in. De doelgroep (14+) zou dit verhaal al snel opzij leggen. Auw! Er moest flink wat in geschrapt worden en de spanning moest ik naar voren halen. Een week heb ik er flink hard aan gewerkt, mijn ‘darlings gekilled’, zoals dat in vaktermen heet, met als resultaat dat het stuk nu uit 500 woorden minder bestaat. Al het werk is gelukkig niet voor niets geweest want de collega-schrijvers waren het er over eens dat het nu vlot geschreven is, de doelgroep aan zal spreken en dat er zeker spanning in zit. Nu ga ik op dezelfde manier de rest van het manuscript kritisch doornemen en alle overbodige spanningkillers eruit halen. Dan een goede synopsis schrijven (wat is dat toch lastig!) en insturen naar de Crimezone Young Adult thrillerwedstrijd.

De afgelopen dagen

Gisteren een kort verhaal ingestuurd naar deze wedstrijd. Ik ben er erg tevreden over, ik hoop de jury ook. 😉

Vandaag maar weer eens flink gaan schrijven aan mijn twee manuscripten. De afgelopen dagen ben ik vnl bezig geweest met promotie voor Mijn oma is een engel en het bijwerken van reserveringen voor dat boek. Het gaat lekker! Ik zit inmiddels op 17 bestellingen en er hebben nog een paar mensen toegezegd te bestellen. Als ik boven de 22 bestellingen kom, kom ik uit de kosten en kan ik ze zelf afhandelen (ik heb nl een minimale afname van 30 boeken).
De reacties op mijn boek zijn nu al positief: mensen mailen me om te zeggen dat ze geraakt zijn door een fragment, of om te vertellen dat ze het boek willen  hebben/cadeau willen geven. Heel bijzonder en mooi om mee te maken dat mensen geraakt zijn door wat ik geschreven heb. Ik hoop dat veel kinderen steun gaan ervaren aan Jasper die misschien wel  hetzelfde heeft meegemaakt als zij.

Het bloed kruipt…

… waar het niet gaan kan. Ik kan het niet laten: een interessante schrijfwedstrijd met een ongebruikelijk thema en mijn gedachten vormen vanzelf een verhaallijn. Nu maar hopen dat ik de woorden op de juiste plek krijg en dat het me lukt een goed verhaal te schrijven.
Of ik het niet druk genoeg had? Uh, jawel, maar schrijven is zo leuk en ik laat me niet vangen in één verhaal. Gelukkig is de deadline pas 15 oktober.