Schrijven – kinderboek

Ik schrijf. Nee, niet alleen maar boodschappenlijstjes en sinterklaasgedichten. Ik schrijf aan een boek. Een kinderboek. Ik ben er ruim een half jaar geleden mee begonnen toen ik een aankondiging van een schrijfwedstrijd voor uitgeverij Ploegsma zag. De opdracht was het begin van een spannend kinderboek (9+) te schrijven waar mogelijk een serie van gemaakt kon worden. Een detective, moest het worden.

Mijn verhaal behoorde niet tot de winnende verhalen, wel kwam het in de top 25, de jury schreef erover: ‘Boeit zeker, maar eerder een dystopian verhaal dan detective. Minder geschikt voor serie.’

Inmiddels staat de teller op bijna 10.000 woorden. Nee, ik schrijf niet snel, want heb het druk met coachen en redigeren. En met mijn gezin, uiteraard. Maar mijn gezin moedigt me aan door te schrijven zodat ik ’s avonds na het eten wat voor te lezen heb over Storm en Lenthe.

En de jury had gelijk: een detective wordt het niet. Een serie ook niet. Nee, het wordt ook niet voor 9+ maar eerder voor 12+. Spannend wordt het. Beklemmend spannend.

Fragmentje:

Normaal heeft ze de muesli in een paar happen weggewerkt, deze morgen plakt het aan haar gehemelte en schuurt het als schuurpapier in haar keel voor het haar slokdarm in glijdt naar haar maag, waar het als een zware homp blijft liggen. Ze schuift haar bakje aan de kant.
‘Jij nog wat gehoord?’ vraagt mama die de keuken binnenkomt in haar badjas en met ongekamde haren gaat prutsen bij de koffie.

Advertenties

Update ‘zelluf doen’

Nog maar een week geleden kreeg ik de laatste afwijzing van Zinloze vrouw. Wat is er al veel gebeurd in die korte tijd! Mijn broer zou het verhaal lezen als beloning voor het testen van de e-pub-versie. Maar wat deed die lieverd? Hij haalde er de laatste stomme foutjes uit! Vergeten letters, overbodige letters, hij liet mij opnieuw nadenken over enkele stukjes en nog zo wat.

Ik kwam online vier perfecte platen tegen om als omslagafbeelding te gebruiken. Uiteindelijk heb ik die terug weten te brengen tot twee favorieten. Voor een daarvan ging gisteren een mail de deur uit om te vragen aan de maker of ik de afbeelding mag gebruiken. Ik kan vast verklappen dat het geen stockfoto is en geen tekening. Duimen draaien en wordt vervolgd.

Het schrijven van een flaptekst. Argh! Ik blijf het een ramp vinden. Nog erger is dat er ook een stukje over mezelf op moet. Na een halve week worstelen heb ik twee proeflezers om hulp gevraagd. Ik hoop dat zij me een duwtje in de juiste richting kunnen geven.

Ondertussen schrijf ik het dankwoord, ben ik bezig met de opmaak en heb ik een goede on demand-uitgever gevonden. Mijn vragen werden meteen en naar volle tevredenheid beantwoord. Fijn!

Ik zal uiteraard af en toe bloggen over de voortgang van dit uitgeefproces, maar wil je alle updates direct lezen, like dan mijn nieuwe facebookpagina.

Met frisse blik?

Sommige schrijvers zweren erbij hun verhalen een (hele) poos te laten liggen, om er later met een frisse blik naar te kunnen kijken. Een poosje kan ook voor mij inderdaad goed werken, maar dan praat ik over één, hooguit twee weken. Niet drie maanden, zoals nu (noodgedwongen) bij María. Dat werkt dus totaal niet. Dan is mijn blik op het verhaal niet fris, maar vertroebeld. Met ontzettend veel moeite en nog meer doorzettingsvermogen kom ik weer een beetje in het verhaal.

Ik moet al mijn schrijftips uit de kast halen om de personages weer te zien, te voelen, te horen. Stukken hardop teruglezen, de bio’s van alle personages doornemen en waar nodig aanvullen. In gesprek gaan met de personages, over het verhaal, maar ook over dagelijkse dingen, zodat ik ze nog beter leer kennen. Elke dag – al is het maar heel even – bezig zijn met het manuscript. Eigenlijk komt het er op neer dat een deel van mij bestaat uit het verhaal en de personages. Of ik nou met de kinderen bezig ben, eten kook, boodschappen doe, douche, of op de fiets zit… María, Noa, Max, Miguel en de bijpersonages zijn bij me, in me. Ik moet alert zijn omdat ze ineens iets kunnen zeggen dat van groot belang is.

Gisteravond (ja, ja, onder de douche) was het voor het eerst na een week dat ik een stukje verder kwam. Dat wil zeggen: er werden wat knelpunten duidelijk, nu moet ik die nog zien op te lossen. Had ik ergens al geschreven dat schrijven ook puzzelen is? Ik weet nu wat ik wil, maar niet hoe. Totaal geen idee hoe ik een belangrijk punt aan moet pakken. Behalve puzzelen is schrijven dus ook worstelen. Maar schrijven is ook leuk! Het is creëren, boetseren, ontdekken, de diepte ingaan, en heel hard juichen als je na lang zoeken, wikken en wegen de oplossing hebt voor een struikelpunt(je). Dan zoef je met energie voor tien vooruit.

Af!

AF! En dit keer echt. ‘Zinloze vrouw’ heeft er tijdens de laatste grote herschrijfronde bijna 10.000 woorden (ong. 35 boekbladzijden) en twee (bij)personages bij gekregen. De feiten zijn geverifieerd, onlogische stukken zijn een stuk logischer, maar het verhaal is inhoudelijk niet veranderd. Het is nog steeds een heftig, maar mooi verhaal. Vind ik. Hopelijk de uitgever – waar het manuscript nu lig – ook.

Ik zocht naar een fragment om hier neer te zetten, maar dat is zo lastig. Ik wil alles wel laten lezen en tegelijk niet te veel prijsgeven. Als je toch nieuwsgierig bent, klik dan door naar dit blogje waar ik eerder twee fragmenten uit ‘Zinloze vrouw’ neerzette.

Perspectief

Het is een tijdje stil geweest rond mijn tweede jeugdboek ‘Perspectief’, maar achter de schermen is er flink doorgewerkt. Inmiddels is de omslag klaar, wordt de laatste hand gelegd aan de flaptekst, poog ik een korte biografie over mezelf te schrijven (argh! Niet mijn favoriete klusje, schrijven over mezelf…) en heb ik de definitieve opmaak van het binnenwerk goedgekeurd. Nog even, nog even… Dan ziet ‘Perspectief’ het levenslicht en kan iedereen lezen over moeder Nienke – ongelukkig met zichzelf –  en dochter Charlotte – soms wanhopig over haar moeder en bovenal hartstikke verliefd op Jelmer – .
Wat vind ik het spannend! Wat zal de wereld vinden van het verhaal dat ik geschreven heb?

Korte beschrijving van de inhoud:

Nienke is 40 jaar, moeder van twee pubers en gelukkig getrouwd met Aron, maar ze heeft het zwaar. Ze vecht tegen verstikkende angsten en grote onzekerheden. Vaak vindt ze zichzelf niets waard en het leven is voor haar loodzwaar.

Dochter Charlotte is 14 jaar en één van de puberkinderen van Nienke. Het is voor haar niet altijd makkelijk om een moeder te hebben die zichzelf haat en pijn doet, al helemaal niet in een periode dat ze zelf ook worstelt met grote onzekerheden. Charlotte is namelijk voor het eerst echt verliefd, en de liefde blijkt ook nog wederzijds te zijn.

Een verhaal vol zware emoties maar toch luchtig geschreven vanuit het perspectief van een moeder en een dochter die ondanks hun eigen zorgen steeds meer begrip voor elkaar krijgen.

Nieuw jaar

Als eerste wens ik jullie een heel mooi 2014! Ik hoop dat het voor iedereen een jaar vol verhalen, vol liefde en in goede gezondheid mag worden.

Bij het eerste blogje van het nieuwe jaar, horen natuurlijk de goede voornemens en plannen. Over goede voornemens kan ik kort zijn: hard werken! En mezelf kennende zal dát wel lukken!

Mijn plannen voor 2014 zijn ook niet erg ingewikkeld. Op de eerste plaats komt de afwerking van Zinloze vrouw. Daarna ga ik verder met María en de spin off daarvan over Max. Mocht ik nog meer schrijftijd over hebben, dan pik ik een van mijn andere manuscripten op die nog niet af zijn: Esmee, Stormvloed of een kinderverhaal. Genoeg verhalen in mijn hoofd en op mijn computer om mee verder te gaan.

Daarnaast wacht ik vol ongeduld op de nu nog onbekende datum van verschijning van ‘Perspectief‘ (<- oud bericht, zoek geen proeflezer meer!), een jeugdboek dat dit jaar het levenslicht moet zien.

Kortom: een nieuw jaar waarin ik mij zeker niet hoef te vervelen! Een nieuw jaar waarin jullie ongetwijfeld meer van mij zullen lezen.

De schrijver is druk

Deze schrijver heeft een hoofd vol nieuwe toekomstplannen. Deze schrijver gaat namelijk met haar gezin emigreren. Nog niet direct, de voorbereidingen zijn pas net begonnen, maar juist omdat er nog zo ontzettend veel uitgezocht moet worden, komen mijn verhalen een beetje in de verdrukking.
Hier schrijf ik natuurlijk gewoon over mijn schrijfwerk, dus wie mijn emigratieplannen wil volgen, is van harte uitgenodigd op dit blog: MarIJsland.

De meeste twitteraars en facebookers weten inmiddels wel dat ik bezig ben met opnieuw een herschrijving van Zinloze vrouw.
Het is dus niet ‘af, af, af,’ zoals ik eerder dacht. Sterker nog: ik wist niet dat ik nog zo veel uit het verhaal kon halen. Ik heb twee personages toegevoegd, de bestaande personages nog iets meer een leven gegeven en feiten geverifieerd en waar nodig verbeterd. Ik zit nu in de fase van de rode pen. In het uitgeprinte manuscript ben ik alle stomme fouten eruit aan het halen. Soms staan er stukken op plekken waarvan ik me écht afvraag wat me bezielde toen ik het (daar) schreef. Maar er staan ook stukken in waarvan ik denk: wauw! Heb ík dat geschreven? Best gaaf!
Hierna moet ik de verbeteringen in het document op de computer invoeren, ik denk nog wat tussenstukjes schrijven (zitten al in mijn hoofd) en dan kan ik opnieuw jubelen: het is af, af, af!