‘Perspectief’ komt eraan

Vorige week kreeg ik leuke mail, erg leuke mail, zelfs! Het was een bericht van mijn uitgever Tobi Vroegh met daarin de omslag van mijn jeugdboek (13+) ‘Perspectief’ dat eind november zal verschijnen. Ook het binnenwerk was in pdf bijgevoegd. Leuk, leuk! Bijna wordt de proefdruk aangevraagd. Om dat te vieren, meteen maar een speciale pagina op mijn blog toegevoegd met daarop de omslag en een fragment uit het boek.

‘Perspectief’ schreef ik ver voor Zinloze vrouw. Best even raar om dat terug te lezen, want uiteraard is mijn schrijfstijl met de jaren veranderd, gegroeid. Toch ben ik blij met dit boek! De personages hebben nog altijd een plek in mijn hoofd en mijn hart en het is fijn dat ‘de wereld’ bijna kennis kan maken met o.a. de twee hoofdpersonages Charlotte (14 jaar) en haar moeder Nienke.

Advertenties

Perspectief

Het is een tijdje stil geweest rond mijn tweede jeugdboek ‘Perspectief’, maar achter de schermen is er flink doorgewerkt. Inmiddels is de omslag klaar, wordt de laatste hand gelegd aan de flaptekst, poog ik een korte biografie over mezelf te schrijven (argh! Niet mijn favoriete klusje, schrijven over mezelf…) en heb ik de definitieve opmaak van het binnenwerk goedgekeurd. Nog even, nog even… Dan ziet ‘Perspectief’ het levenslicht en kan iedereen lezen over moeder Nienke – ongelukkig met zichzelf –  en dochter Charlotte – soms wanhopig over haar moeder en bovenal hartstikke verliefd op Jelmer – .
Wat vind ik het spannend! Wat zal de wereld vinden van het verhaal dat ik geschreven heb?

Korte beschrijving van de inhoud:

Nienke is 40 jaar, moeder van twee pubers en gelukkig getrouwd met Aron, maar ze heeft het zwaar. Ze vecht tegen verstikkende angsten en grote onzekerheden. Vaak vindt ze zichzelf niets waard en het leven is voor haar loodzwaar.

Dochter Charlotte is 14 jaar en één van de puberkinderen van Nienke. Het is voor haar niet altijd makkelijk om een moeder te hebben die zichzelf haat en pijn doet, al helemaal niet in een periode dat ze zelf ook worstelt met grote onzekerheden. Charlotte is namelijk voor het eerst echt verliefd, en de liefde blijkt ook nog wederzijds te zijn.

Een verhaal vol zware emoties maar toch luchtig geschreven vanuit het perspectief van een moeder en een dochter die ondanks hun eigen zorgen steeds meer begrip voor elkaar krijgen.

Jaardoelen

Het eerste blogje van 2013. Daar horen mijn beste wensen bij voor mijn bloglezers: dat het maar een mooi schrijf- en leesjaar mag worden!
Natuurlijk heb ik ook nagedacht over mijn schrijfdoelen voor dit jaar en ik ben er inmiddels uit. 😉
Dit jaar wil ik in elk geval twee boeken uitgeven, waarvan één bij een reguliere uitgever en één in eigen beheer. Waarschijnlijk als e-book of een combinatie van papieren versie op aanvraag en een (goedkoop) e-book.
Daarnaast wil ik minimaal twee manuscripten af krijgen. Dat moet lukken! Ik ben nu Goliath aan het fine tunen en hoop dat verhaal in februari af te hebben. Verder werk ik hard aan Loslaten en ik hoop dat manuscript eind van het jaar definitief af te hebben. Het om-schrijven van de derde persoon naar eerste persoon is een hele klus, maar wel een fijne klus!

Wat ligt er verder nog op mijn schrijfplank?
Marein/Grenzeloos-> YA-verhaal, moet alleen nog redactioneel nagekeken worden.
Perspectief -> jeugdverhaal. Ligt bij een enthousiaste uitgever. Even wachten op definitief oordeel.
Stormvloed -> historisch verhaal, ligt nu stil, moet ik nog veel research voor doen, voordat ik eraan kan schrijven.
Prentenboekverhaal van Job en de eik -> ik heb twee verhaaltjes naar een illustratrice gestuurd. Afwachten of zij het wat vindt en er wat mee kan.

En dan komt deze maand de uitslag van de John Flandersprijs (Vlaamse Filmpjes), waar ook een kinderverhaal van mij ligt. En ergens in een stoffig hoekje op mijn pc staat een thrillerverhaal. Ooit schreef ik er al 30.000 woorden aan, nu ligt het al jaren stilletjes te wachten tot ik daar tijd (prioriteit) voor heb. Met alles wat ik inmiddels bijgeleerd heb, verwacht ik dat ik daar nog heel wat werk aan heb.
Genoeg te schrijven dus en voorlopig mag ik van mezelf niet aan iets nieuws beginnen. Een beetje jammer vind ik dat wel, want het is erg leuk om nieuwe personages te leren kennen en stapje voor stapje een plot te ontvouwen.
Maar sinds ik mijn focus op één werk tegelijk houd, werk ik stukken efficiënter, en nog belangrijker: ik zit veel dieper onder de huid van mijn personages. Dat houd ik dus zo.

Na-no of Na-si

Ik ben me er van bewust dat het een luxeprobleem is, maar ik zou zo graag meedoen met NaNoWriMo en ik heb er geen tijd voor! Sowieso is het in mijn drukke gezin erg moeilijk om elke dag zestienhonderdnogwat woorden te schrijven, maar juist de maand november belooft ook op schrijfgebied druk te worden. Ik heb in november namelijk een gesprek met een uitgever voor Perspectief en waarschijnlijk ga ik daarna heel hard met dat manuscript aan het werk onder begeleiding van een redacteur. Ook zijn er verschillende uitgevers geïnteresseerd in Goliath. Niks is zeker, maar ik houd er rekening mee dat binnenkort ook aan dat manuscript gewerkt gaat worden.

Terug naar NaNoWriMo, ofwel: National Novel Writing Month. In de maand november gaan wereldwijd talloze mensen schrijven aan een nieuwe roman. De bedoeling is dat je elke dag een bepaald quotum aan woorden haalt en dat je dan in een maand tijd de eerste versie van je roman af hebt. En ja, ik heb natuurlijk ideeën genoeg (te veel?), ik zou wat dat betreft zo kunnen beginnen. In mij woedt een hevige strijd tussen het soms zo akelige verstand en het soms zo naïeve gevoel. Misschien dat ik een eigen versie van NaNo ga doen, al moet ik dan echt alleen ploeteren, zonder steun van mede-NaNo-ers… Ik twijfel nog even door.

Leuke berichten

Dit was wel een lekker schrijfweekje. Ondanks de drukte in huis heb ik redelijk wat kunnen schrijven aan ‘Goliath’ en ‘Loslaten’, research kunnen doen voor ‘Stormvloed’ en wat kunnen proeflezen. Maar het leukste was dat ik een paar enorme complimenten van collega-schrijvers heb gekregen en dat ik een leuk mailtje kreeg van een uitgever.
Een week of twee geleden heb ik de stoute schoenen aangetrokken (die waar nog wat moed in zat) en mijn prentenboekmanuscript naar een uitgever gestuurd. Deze week kreeg ik al een berichtje terug of ik de andere verhaaltjes (die klaarliggen) ook wilde doormailen, ze waren nieuwsgierig geworden. Natuurlijk zegt het nog helemaal niets, maar dit was toch een leuke opsteker!

Een andere uitgever mailde dat ze n.a.v. mijn synopsis interesse hadden in ‘Perspectief’/’Levenslast’ en dat er een aantal redacteuren naar wil kijken.

Kijk, dit zijn natuurlijk de leuke berichten. 🙂

(Te)veel ideeën

Al een poosje geen blog meer geschreven. Tja, ik heb het druk. Ik werk inmiddels aan drie manuscripten, heb tussendoor mijn prentenboekmanuscript en ‘Levenslast’/’Perspectief’ nog eens goed nagekeken en naar uitgevers gestuurd en ik probeer uit alle macht mijn opkomende verhaalideeën voor andere boeken weg te drukken. Het lijkt misschien een luxeprobleem, maar het kan ook knap lastig zijn, zo’n niet te stoppen stroom ideeën voor nieuwe projecten. Ik probeer zoveel mogelijk te noteren en opzij te parkeren, soms werkt dat niet en ben ik ineens toch weer volop met een volgend manuscript bezig (zoals ‘Loslaten’). Gelukkig komen er ook dingen af.

Lopende projecten:
Marein -> in afwachting van de uitslag van de Zoute Zoen
Perspectief -> ligt bij twee uitgevers
Prentenboek -> ligt bij één uitgever

Ik schrijf aan:
Goliath -> ben een goed eind op weg, maar zo makkelijk als het eerst schreef, zo’n geworstel is het nu.
Stormvloed -> ben me vooral aan het inlezen en soms wat fragmentjes aan het schrijven.
Loslaten -> pas begonnen, nu de eerste 7000 woorden staan. Ook een interessant idee om dit manuscript samen te voegen met een ander manuscript.

Tussen de bedrijven door

Vanuit de keuken klinkt Kylie Minogue, hier in de woonkamer zingt Fay Lovski de mooiste kinderliedjes. De jongste drie spelen met een stapel kussens waar ze racebanen en springkussens van maken. Regelmatig heeft er eentje dorst, honger, een vieze luier of gewoon zin om te zeuren. En ik? Ik schrijf! Ik heb goed geleerd (of kon ik dat altijd al?) me af te sluiten voor mijn omgeving en ik switch makkelijk tussen mijn verhalen en de kinderen. Ik kan niet zeggen dat het erg snel gaat, helemaal niet nu er deze week ook nog eens een zieke is die als favoriete hangplekje mijn nek heeft uitgekozen. Toch gaat het. Langzaam maar zeker begint Goliath te groeien en krijgt het vage idee dat ik voor ‘Stormvloed‘ had een mooie verhaallijn. ‘Levenslast‘ gaat op reis naar de volgende uitgever en ‘Marein‘ ligt op het oordeel van de jury van de Zoute Zoen te wachten.
Toch snak ik er soms wel naar om een paar uur achter elkaar ongestoord door te kunnen schrijven. Maar ja ik heb gekozen voor een groot gezin (nooit spijt gehad!) en er moet brood op de plank komen. Als Goliath of een van mijn andere manuscripten nou een bestseller wordt dan kan ik tijd kopen om door te schrijven. Tot die tijd moet het tussen spelende kinderen en in de uurtjes dat ze slapen of (een aantal) op school zitten.