‘Perspectief’ komt eraan

Vorige week kreeg ik leuke mail, erg leuke mail, zelfs! Het was een bericht van mijn uitgever Tobi Vroegh met daarin de omslag van mijn jeugdboek (13+) ‘Perspectief’ dat eind november zal verschijnen. Ook het binnenwerk was in pdf bijgevoegd. Leuk, leuk! Bijna wordt de proefdruk aangevraagd. Om dat te vieren, meteen maar een speciale pagina op mijn blog toegevoegd met daarop de omslag en een fragment uit het boek.

‘Perspectief’ schreef ik ver voor Zinloze vrouw. Best even raar om dat terug te lezen, want uiteraard is mijn schrijfstijl met de jaren veranderd, gegroeid. Toch ben ik blij met dit boek! De personages hebben nog altijd een plek in mijn hoofd en mijn hart en het is fijn dat ‘de wereld’ bijna kennis kan maken met o.a. de twee hoofdpersonages Charlotte (14 jaar) en haar moeder Nienke.

Perspectief

Het is een tijdje stil geweest rond mijn tweede jeugdboek ‘Perspectief’, maar achter de schermen is er flink doorgewerkt. Inmiddels is de omslag klaar, wordt de laatste hand gelegd aan de flaptekst, poog ik een korte biografie over mezelf te schrijven (argh! Niet mijn favoriete klusje, schrijven over mezelf…) en heb ik de definitieve opmaak van het binnenwerk goedgekeurd. Nog even, nog even… Dan ziet ‘Perspectief’ het levenslicht en kan iedereen lezen over moeder Nienke – ongelukkig met zichzelf –  en dochter Charlotte – soms wanhopig over haar moeder en bovenal hartstikke verliefd op Jelmer – .
Wat vind ik het spannend! Wat zal de wereld vinden van het verhaal dat ik geschreven heb?

Korte beschrijving van de inhoud:

Nienke is 40 jaar, moeder van twee pubers en gelukkig getrouwd met Aron, maar ze heeft het zwaar. Ze vecht tegen verstikkende angsten en grote onzekerheden. Vaak vindt ze zichzelf niets waard en het leven is voor haar loodzwaar.

Dochter Charlotte is 14 jaar en één van de puberkinderen van Nienke. Het is voor haar niet altijd makkelijk om een moeder te hebben die zichzelf haat en pijn doet, al helemaal niet in een periode dat ze zelf ook worstelt met grote onzekerheden. Charlotte is namelijk voor het eerst echt verliefd, en de liefde blijkt ook nog wederzijds te zijn.

Een verhaal vol zware emoties maar toch luchtig geschreven vanuit het perspectief van een moeder en een dochter die ondanks hun eigen zorgen steeds meer begrip voor elkaar krijgen.

Kinderboekenweek 2014

Eigenlijk heb ik een (grote) kinderboekenschrijfpauze. Niet omdat ik het niet leuk vind om voor kinderen te schrijven (integendeel!), maar omdat ik het druk heb met al mijn vrouwen. María, Esmee en mijn Zinloze vrouw. Daarna is het hoogtijd om de personages van ‘Droog‘ weer aan het werk te zetten, ik heb Stormvloed nog liggen en er komen vast binnenkort weer nieuwe verhaalideeën. Dat voel ik.

Maar ja, vandaag werd het kinderboekenweekthema voor 2014 bekend. Meestal vind ik die thema’s niet zo interessant en weet ik er al helemaal geen verhaal bij te verzinnen, maar volgend jaar is het thema ‘Feest’ en laat ik dat nou wél een vrolijk, lekker breed thema vinden. Bovendien heb ik een prentenboekverhaal liggen dat om een feestje draait en ligt het verhaal van ‘Lander‘ te wachten om herschreven en gelezen te worden en ook daarin staat een feest centraal. Zonde om die twee manuscripten te laten liggen als ze zo goed bij de kinderboekenweek passen, toch?

Ik ga maar eens naar illustraties voor het prentenboekverhaal (dat al af is) kijken. Zal ik ze zelf gaan tekenen? Of is er een illustrator die met mij wil samenwerken?
En ik ga mijn tijd wat efficiënter indelen zodat ik wat meer schrijfuren kan maken. Hup, Marije, dit blogje is nu wel klaar om te posten, dan kun jij verder aan je verhalen werken!

De kraan staat open

Vol spanning keek ik uit naar de feedback die ik terug zou krijgen op laatste hoofdstukken van Goliath. Nog even het proefleescommentaar verwerken en dan was dat manuscript klaar!
Dacht ik.
Hoopte ik stiekem ook wel een beetje.
En toen kreeg ik mail met feedback, super! Maar er stond een indringende zin in de mail: met dit verhaal moet je meer!
Daarbij nog wat goede tips.
Ik moet toegeven, ze had gelijk. Natuurlijk had ze gelijk. Dit verhaal van amper 40.000 woorden, kan langer, er kan meer uit. Eerlijk is eerlijk, ik moest wel even zuchten, slikken en grommen. Maar toen was het alsof de inspiratiekraan was opengedraaid. Helaas was het bedtijd, dus snel even het een en ander opschrijven, voordat het een nacht vol malende verhalen werd.
Wat ik nu ga doen, is een idee waar ik al een tijdje mee speelde. De tweede hoofdpersoon, Masja, krijgt een eigen stem, een eigen perspectief. Maakt meteen de proloog overbodig die, vanuit haar perspectief geschreven, een beetje los aan het verhaal hing. En heel misschien komen er ook stukjes vanuit daderperspectief.
Dank je wel, lieve proeflezer, voor het opendraaien van de verhalenkraan.
Marein gaat even in de kast terug, Loslaten moet naar een proeflezer, en ik ga schrijven aan Goliath.

Jaardoelen

Het eerste blogje van 2013. Daar horen mijn beste wensen bij voor mijn bloglezers: dat het maar een mooi schrijf- en leesjaar mag worden!
Natuurlijk heb ik ook nagedacht over mijn schrijfdoelen voor dit jaar en ik ben er inmiddels uit. 😉
Dit jaar wil ik in elk geval twee boeken uitgeven, waarvan één bij een reguliere uitgever en één in eigen beheer. Waarschijnlijk als e-book of een combinatie van papieren versie op aanvraag en een (goedkoop) e-book.
Daarnaast wil ik minimaal twee manuscripten af krijgen. Dat moet lukken! Ik ben nu Goliath aan het fine tunen en hoop dat verhaal in februari af te hebben. Verder werk ik hard aan Loslaten en ik hoop dat manuscript eind van het jaar definitief af te hebben. Het om-schrijven van de derde persoon naar eerste persoon is een hele klus, maar wel een fijne klus!

Wat ligt er verder nog op mijn schrijfplank?
Marein/Grenzeloos-> YA-verhaal, moet alleen nog redactioneel nagekeken worden.
Perspectief -> jeugdverhaal. Ligt bij een enthousiaste uitgever. Even wachten op definitief oordeel.
Stormvloed -> historisch verhaal, ligt nu stil, moet ik nog veel research voor doen, voordat ik eraan kan schrijven.
Prentenboekverhaal van Job en de eik -> ik heb twee verhaaltjes naar een illustratrice gestuurd. Afwachten of zij het wat vindt en er wat mee kan.

En dan komt deze maand de uitslag van de John Flandersprijs (Vlaamse Filmpjes), waar ook een kinderverhaal van mij ligt. En ergens in een stoffig hoekje op mijn pc staat een thrillerverhaal. Ooit schreef ik er al 30.000 woorden aan, nu ligt het al jaren stilletjes te wachten tot ik daar tijd (prioriteit) voor heb. Met alles wat ik inmiddels bijgeleerd heb, verwacht ik dat ik daar nog heel wat werk aan heb.
Genoeg te schrijven dus en voorlopig mag ik van mezelf niet aan iets nieuws beginnen. Een beetje jammer vind ik dat wel, want het is erg leuk om nieuwe personages te leren kennen en stapje voor stapje een plot te ontvouwen.
Maar sinds ik mijn focus op één werk tegelijk houd, werk ik stukken efficiënter, en nog belangrijker: ik zit veel dieper onder de huid van mijn personages. Dat houd ik dus zo.

Terug van weggeweest

Ik ben een tijdje blog-stil geweest. Dat had te maken met de drukte van de laatste schoolweken voor kerst, de voorbereiding van ons geslaagde Midwinterfeest en algehele moeheid.
Wat schrijven en proeflezen betreft heb ik niet stil gezeten. Naast het proeflezen van drie manuscripten, heb ik Goliath nog eens flink onderhanden genomen. Nu is het proefleesklaar en voer ik de laatste verbeteringen door, aan de hand van feedback.

Tijdens het wachten op mijn proeflezers, werk ik verder aan ‘Loslaten’. Een heftig verhaal dat door de herschrijf van nu nog een tikkeltje heftiger gaat worden. Ik zet het nl om van de derde persoon naar de eerste persoon. Nu wordt het echt het verhaal van Kim en kruip je als lezer (ik als schrijver trouwens ook) echt in haar hoofd, in haar gedachtenwereld. Het is erg leuk om zo’n grondige herschrijving te doen! Mooi meegenomen is dat ik door deze (voor mij nieuwe) manier van schrijven veel meer show dan tell gebruik én het manuscript wordt er een stuk langer van. Aangezien ik nooit echt lange verhalen vertel (maximum aantal woorden aan één verhaal zijn tot dusver 41000), is dat leuk!Dankzij mijn man heb ik trouwens een geweldige titel voor ‘Loslaten’! Maar die maak ik pas openbaar als het helemaal af en uitgeefklaar is. 😉

Kort fragment (let wel, het is de eerste versie)

De plek op mijn been waar zo-even zijn hand lag, gloeit net zo hard als mijn gezicht, dat er ongetwijfeld hartstikke rood uitziet. Ik kuch. Hij glimlacht. Zijn ogen staan warm. “Daar zitten we dan,” zegt hij. Een weinig hoopgevend begin van een gesprek. Misschien is het beter nog even samen te zwijgen voordat ondoordachte zinnen de verwachting verpesten. Maar hij begint te praten. Ik luister naar de klanken van zijn woorden en naar de melodie van zijn stem. Wat hij zegt dringt niet tot me door. Ik ben betoverd.
De bel.

Een jaar geleden…

… zat ik na te genieten van de boekpresentatie van ‘Mijn oma is een engel’. Na publicaties van enkele korte verhalen, columns en een sonnet, wat dit toch wel mijn echte debuut, een heus kinderboek voor kinderen vanaf negen jaar. Het gaat – voor wie dat nog niet weet – over Jasper die zijn oma Josine aan borstkanker verliest. Zijn gevoelens, die variëren van boosheid, verdriet en onbegrip, staan centraal in dit boek. Het is natuurlijk geen gezellig leesboek, maar de reacties die ik van mijn lezers (jong en oud) krijg zijn overweldigend! Ontroerend is het telkens weer om te horen dat mensen geraakt zijn, moeten huilen om iets wat ík geschreven heb.

Waar ik erg blij om ben, is dat het boek een paar weken geleden een stuk goedkoper is geworden. Van bijna 16 euro is het afgeprijsd naar bijna 10 euro. Het mooiste zou natuurlijk zijn als kinderen het boek niet nodig hebben, omdat ze niet zoiets vreselijks hebben meegemaakt als Jasper. Maar ik hoop dat het door de prijsverlaging nog beter bij de (helaas best wel grote) groep terecht komt die wel een grootouder of andere dierbare aan (borst)kanker heeft verloren.

Klik op de linkjes als je wil meegenieten van de boekpresentatie en de foto’s!

Proeflezers

Op twitter en facebook jubel ik wel vaker over ze: proeflezers! Zonder mijn proeflezers zou het schrijven nog meer ploeteren zijn, dan het nu al vaak is. Sterker nog: zonder mijn proeflezers zou ik niet ver komen. Ik blijf het bijzonder vinden dat deze mensen uitgebreid de tijd nemen míjn manuscripten te lezen, grondig uit te pluizen en van commentaar te voorzien. Hele scènes die eruit moeten, onlogica in het verhaal, punten waar ik te snel ga, te onduidelijk ben, zinnen die niet lekker lopen, slordige taalfouten, verkeerd – of niet – geplaatste komma’s (een zwak punt van mij)… Alles wordt er genadeloos uitgehaald. Gelukkig maar!

Toegegeven: soms is het best een beetje pijnlijk als een stuk waarvan ik dacht dat het best aardig, nee eigenlijk best wel heel erg goed was, afgekeurd wordt. Dan zakt de moed mij in de schoenen en af en toe krijg ik zelfs de neiging alles te deleten en te stoppen met schrijven, maar als ik de feedback heb laten bezinken en ermee aan de slag ga, zie ik mijn verhaal sterker worden en dan komt mijn enthousiasme helemaal terug.

Er wordt vaak gezegd dat vrienden, familie en geliefden geen betrouwbare proeflezers zijn. Ze zouden alles wat je schrijft toch wel mooi vinden. Uh, uh, niet mijn man hoor… Die is streng, genadeloos, kritisch. Er zijn momenten dat ik ervan baal – kritiek van een geliefde komt harder aan dan kritiek van een collega – maar ergens weet ik wel dat hij gelijk heeft. Meestal in elk geval. 😉 Door zijn eerlijkheid geloof ik trouwens ook de complimenten die hij geeft.
Een van de manuscripten waar ik nu mee bezig ben, heeft hij gisteren gelezen. Terwijl ik best tevreden over het verhaal was, het stiekem best wel goed vond, had hij forse kritiek. O ja, goed geschreven was het wel en hij raakte zelfs af en toe ontroerd, maar de harde plotlijn was rafelig en de climax kwam niet over. Vanmiddag heb ik zijn feedback verwerkt en op één puntje na is het manuscript nu AF! En weet je? Ondanks mijn gesnotter (ik ben nogal verkouden) loop ik te stralen want het is enorm verbeterd, veel sterker geworden en de climax is terug.

Ik ga ervoor!

Vannacht, toen ik weer eens zinloos wakker lag, dacht ik ineens: ik ga het doen! Ik ga zelf een (e)boek uitgeven. Die knoop moest eindelijk eens worden doorgehakt na maanden twijfelen of ik dat wel of niet wil doen en zo ja: met welk manuscript, hoe en waar. Het gaat me enorm veel uitzoekwerk en tijd kosten: hoe maak ik een e-book op, kan ik evt. een papieren versie aanbieden (en waar laat ik die dan opmaken en drukken), hoe ga ik de omslag (laten) maken, wat worden mijn verkoopkanalen en hoe regel ik de redactie van het manuscript. Als iemand hier hulp bij zou kunnen bieden: graag!
Het verhaal is al gelezen door een aantal proeflezers, maar ik zoek er nog één of twee die het kritisch willen lezen en van commentaar voorzien. In eerste instantie was de doelgroep de jeugd vanaf een jaar of vijftien, maar de proeflezers vonden het verhaal nogal heftig (waarschuwing!) en raadden aan het voor jongeren vanaf een jaar of twintig te publiceren. Lijkt het je leuk om dit verhaal voor mij te lezen, laat dan hieronder een berichtje achter of stuur me een mailtje via het contactformulier. Als tegenprestatie wil ik ook voor jou proeflezen en krijg je het e-book gratis, als het uit is.

Flaptekst:

Margje is een meisje van 19 jaar dat een bijzonder leven leidt. Ze woont bij haar 15 jaar oudere vriend Rein, die haar grote liefde is.
Het verhaal begint op het moment dat ze ontvoerd wordt door een geheimzinnige organisatie. Ze krijgt een heel bizar verhaal te horen over ‘haar’ Rein. Hij blijkt een internationaal gezochte crimineel te zijn. Hij maakt (jonge) vrouwen zwanger en brengt ze onder op een geheim adres in het buitenland. Margje, net zes weken in verwachting van hem, wordt opgedragen erachter te komen waar hij de vermiste vrouwen verborgen houdt. Ze twijfelt enorm of deze mensen haar de waarheid hebben verteld en of Rein werkelijk zo gevaarlijk is als ze beweren.

Goliath is af!

Goliath is AF! Mede dankzij kritische feedback van een paar waardevolle proeflezers staat er een spannend jeugdverhaal. De laatste dagen heb ik hard gewerkt, gepuzzeld en geschaafd aan het verhaal tot het punt dat elke komma verkeerd leek te staan. Ik kan in elk geval zeggen dat ik over elk woord heb nagedacht. 😉 Nu is het tijd om het los te laten, voordat ik het kapot maak.
Ik voel me meteen een stuk lichter en moe… Zo ontzettend moe! Vandaag sta ik mezelf toe om wazig rond te lopen in een wereld tussen realiteit en mijn verhalen, morgen moet ik weer helemaal wakker worden om flink aan de slag te gaan met mijn andere manuscripten.

Deze week wil ik ‘Lander’ (kinderverhaal 10+) af maken en daarna kan ik verder schrijven aan ‘Loslaten’ (heftig verhaal voor volwassenen) en ‘Stormvloed’ (mijn historische roman, waarvoor ik nog in de research-fase zit). Ik heb er erg veel zin in en vind het wel even lekker als ik slechts aan twee manuscripten tegelijk werk. Tenminste… als het me lukt alle nieuwe ideeën en personages die al op mijn hersenpan staan te beuken weg te duwen.