En ze heet…

… Esmee. De hoofdpersoon van mijn nieuwe oude thriller. Ooit, in 2006 om precies te zijn, ben ik aan dat verhaal begonnen. Ruim 30.000 woorden later liet ik het liggen. Druk met het project kinderen krijgen en daarna met verschillende schrijfprojecten. Nu is het tijd om even met iets anders dan Marein, Goliath en Stormvloed bezig te zijn. Leuk om dit manuscript weer op te pakken. Maar mijn god! Wat wordt dat een herschrijfklus. Laten we maar zeggen dat ik de afgelopen jaren flink bijgeleerd heb op schrijfgebied.
Het leuke van dit verhaal is dat het verteld wordt vanuit daderperspectief én dat de dader, de psychopaat, ook nog eens een vrouw is. Esmee dus. Getrouwd, moeder van twee jonge kinderen. Ik kwam een lijstje tegen op mijn pc met de meest verschrikkelijke martelmethodes. Ergens diep verstopt in mij, huist best wel een zieke geest. Ik denk dat ik die de komende tijd zich maar eens flink uit laat leven.

Om nog even terug te komen op mijn geworstel van gisteren (klikkerdeklik). Ik ben eruit! Ik ga niet gekunsteld met andere perspectieven (die weinig toevoegen, weinig te vertellen hebben) Goliath langer maken. Nee, het is geen heftige thriller, maar dat was mijn bedoeling ook niet. Het is een leuk, spannend jeugdverhaal met interessante karakters. Deze week de synopsis eruit persen en dan kijken naar welke uitgever ik het ga sturen. Rust in mijn kop! Wat dit betreft tenminste. 😉 Want of ik echt rust krijgt met een psychopaat in mijn hoofd…

Advertenties

Twijfel en geploeter

Schreef ik in mijn vorige blog nog enthousiast over mijn plan om stukken vanuit een ander perspectief te schrijven in Goliath en dat de inspiratiekraan open stond, nu twijfel ik weer flink. Ja, Masja heeft een eigen stem gekregen, ja, ik heb inmiddels een stukje geschreven vanuit dader-perspectief (leuk om te doen!), maar zijn het wel verbeteringen? Is het ondanks de eigen stem, niet meer van hetzelfde? Het schrijven gaat ook woordje voor woordje (maar zo ontstaan er ook zinnen en alinea’s, pepte iemand me heel lief op!)
Zucht! Waar is de schrijfflow als je ‘m nodig hebt? Waarom is schrijven de laatste tijd voornamelijk ploeteren, onzeker zijn, schrappen en piekeren?
Natuurlijk, ook dat hoort allemaal bij het proces. Maar wat zou ik graag weer eens lekker door willen schrijven, i.p.v. mezelf steeds een figuurlijke schop te moeten geven om aan de slag te gaan.
Waarom ik dan niet gewoon wat anders ga doen?
Heel simpel, omdat ik ondanks het gezwoeg er enorm van houd om verhalen neer te zetten, personages te creëren, na te denken over een goed plot. En ik kan mijn verhalen niet loslaten. Ze moeten verteld worden.
Verhaalideeën komen altijd aanwaaien, personages zíjn er gewoon, daar hoef ik weinig moeite voor te doen. Maar het uitwerken van het plot, het goed neerzetten van het verhaal kost bloed, zweet en tranen en heel veel douchebeurten. 😉
Voor er misverstanden ontstaan: zielig ben ik allerminst hoor! Laat mij maar zweten, wakker liggen en worstelen. Des te meer voldoening geeft het me als ik iets goeds heb neergezet! En stiekem houd ik er ook wel van!

De kraan staat open

Vol spanning keek ik uit naar de feedback die ik terug zou krijgen op laatste hoofdstukken van Goliath. Nog even het proefleescommentaar verwerken en dan was dat manuscript klaar!
Dacht ik.
Hoopte ik stiekem ook wel een beetje.
En toen kreeg ik mail met feedback, super! Maar er stond een indringende zin in de mail: met dit verhaal moet je meer!
Daarbij nog wat goede tips.
Ik moet toegeven, ze had gelijk. Natuurlijk had ze gelijk. Dit verhaal van amper 40.000 woorden, kan langer, er kan meer uit. Eerlijk is eerlijk, ik moest wel even zuchten, slikken en grommen. Maar toen was het alsof de inspiratiekraan was opengedraaid. Helaas was het bedtijd, dus snel even het een en ander opschrijven, voordat het een nacht vol malende verhalen werd.
Wat ik nu ga doen, is een idee waar ik al een tijdje mee speelde. De tweede hoofdpersoon, Masja, krijgt een eigen stem, een eigen perspectief. Maakt meteen de proloog overbodig die, vanuit haar perspectief geschreven, een beetje los aan het verhaal hing. En heel misschien komen er ook stukjes vanuit daderperspectief.
Dank je wel, lieve proeflezer, voor het opendraaien van de verhalenkraan.
Marein gaat even in de kast terug, Loslaten moet naar een proeflezer, en ik ga schrijven aan Goliath.

Jaardoelen

Het eerste blogje van 2013. Daar horen mijn beste wensen bij voor mijn bloglezers: dat het maar een mooi schrijf- en leesjaar mag worden!
Natuurlijk heb ik ook nagedacht over mijn schrijfdoelen voor dit jaar en ik ben er inmiddels uit. 😉
Dit jaar wil ik in elk geval twee boeken uitgeven, waarvan één bij een reguliere uitgever en één in eigen beheer. Waarschijnlijk als e-book of een combinatie van papieren versie op aanvraag en een (goedkoop) e-book.
Daarnaast wil ik minimaal twee manuscripten af krijgen. Dat moet lukken! Ik ben nu Goliath aan het fine tunen en hoop dat verhaal in februari af te hebben. Verder werk ik hard aan Loslaten en ik hoop dat manuscript eind van het jaar definitief af te hebben. Het om-schrijven van de derde persoon naar eerste persoon is een hele klus, maar wel een fijne klus!

Wat ligt er verder nog op mijn schrijfplank?
Marein/Grenzeloos-> YA-verhaal, moet alleen nog redactioneel nagekeken worden.
Perspectief -> jeugdverhaal. Ligt bij een enthousiaste uitgever. Even wachten op definitief oordeel.
Stormvloed -> historisch verhaal, ligt nu stil, moet ik nog veel research voor doen, voordat ik eraan kan schrijven.
Prentenboekverhaal van Job en de eik -> ik heb twee verhaaltjes naar een illustratrice gestuurd. Afwachten of zij het wat vindt en er wat mee kan.

En dan komt deze maand de uitslag van de John Flandersprijs (Vlaamse Filmpjes), waar ook een kinderverhaal van mij ligt. En ergens in een stoffig hoekje op mijn pc staat een thrillerverhaal. Ooit schreef ik er al 30.000 woorden aan, nu ligt het al jaren stilletjes te wachten tot ik daar tijd (prioriteit) voor heb. Met alles wat ik inmiddels bijgeleerd heb, verwacht ik dat ik daar nog heel wat werk aan heb.
Genoeg te schrijven dus en voorlopig mag ik van mezelf niet aan iets nieuws beginnen. Een beetje jammer vind ik dat wel, want het is erg leuk om nieuwe personages te leren kennen en stapje voor stapje een plot te ontvouwen.
Maar sinds ik mijn focus op één werk tegelijk houd, werk ik stukken efficiënter, en nog belangrijker: ik zit veel dieper onder de huid van mijn personages. Dat houd ik dus zo.

Terug van weggeweest

Ik ben een tijdje blog-stil geweest. Dat had te maken met de drukte van de laatste schoolweken voor kerst, de voorbereiding van ons geslaagde Midwinterfeest en algehele moeheid.
Wat schrijven en proeflezen betreft heb ik niet stil gezeten. Naast het proeflezen van drie manuscripten, heb ik Goliath nog eens flink onderhanden genomen. Nu is het proefleesklaar en voer ik de laatste verbeteringen door, aan de hand van feedback.

Tijdens het wachten op mijn proeflezers, werk ik verder aan ‘Loslaten’. Een heftig verhaal dat door de herschrijf van nu nog een tikkeltje heftiger gaat worden. Ik zet het nl om van de derde persoon naar de eerste persoon. Nu wordt het echt het verhaal van Kim en kruip je als lezer (ik als schrijver trouwens ook) echt in haar hoofd, in haar gedachtenwereld. Het is erg leuk om zo’n grondige herschrijving te doen! Mooi meegenomen is dat ik door deze (voor mij nieuwe) manier van schrijven veel meer show dan tell gebruik én het manuscript wordt er een stuk langer van. Aangezien ik nooit echt lange verhalen vertel (maximum aantal woorden aan één verhaal zijn tot dusver 41000), is dat leuk!Dankzij mijn man heb ik trouwens een geweldige titel voor ‘Loslaten’! Maar die maak ik pas openbaar als het helemaal af en uitgeefklaar is. 😉

Kort fragment (let wel, het is de eerste versie)

De plek op mijn been waar zo-even zijn hand lag, gloeit net zo hard als mijn gezicht, dat er ongetwijfeld hartstikke rood uitziet. Ik kuch. Hij glimlacht. Zijn ogen staan warm. “Daar zitten we dan,” zegt hij. Een weinig hoopgevend begin van een gesprek. Misschien is het beter nog even samen te zwijgen voordat ondoordachte zinnen de verwachting verpesten. Maar hij begint te praten. Ik luister naar de klanken van zijn woorden en naar de melodie van zijn stem. Wat hij zegt dringt niet tot me door. Ik ben betoverd.
De bel.

Andere werkwijze

Langzaam werd ik hartstikke gek van mijn manier van werken.
Hoewel het altijd goed heeft gevoeld om met meerdere manuscripten bezig te zijn – past bij de chaoot die ik ben – werkte het niet meer. Ik zette ‘oké’ verhalen neer, kreeg wat positieve reacties van uitgevers, maar kwam niet verder. Uitgevers vonden mijn manuscripten goed geschreven, maar niet origineel genoeg. Drie manuscripten had ik af. Of beter gezegd: zo goed als af. Ik wilde te snel, ik wilde alles tegelijk, maar dat past niet bij het feit dat ik ook wil knallen met een fantastisch goed werk. Mijn doel is niet om dertien-in-een-dozijn verhalen te schrijven, mijn doel is om een erg goed, origineel verhaal neer te zetten. Iets waar mensen nog aan terug denken.
Tijd voor een stapje terug om een stap vooruit te komen. Na wat gesprekken met collega’s en met mijn lief, kwam ik tot een nieuwe manier van aanpak: alle manuscripten gaan de ijskast in totdat ik er één helemaal goed heb afgewerkt, er alles uit heb gehaald wat er wat mij betreft in zit. En zo pakte ik Goliath weer bij de lurven. De afgelopen week ben ik met hoofdstuk één bezig geweest, 2400 woorden. Door zo intensief met Goliath bezig te zijn, kon ik weer bij het gevoel van mijn personages komen. Eerst ging ik zelf het hoofdstuk herlezen, herschrijven, stukken schrappen, schaven. Toen ik na deze tiende herschrijf zelf de fouten en onduidelijkheden niet meer zag, stuurde ik het manuscript naar vijf proeflezers. Dat was een meer dan goede zet. Zo fijn dat ze de tijd namen voor mijn verhaal en met allemaal punten kwamen waarmee ik het verder kon verbeteren. Met een heel goed gevoel leg ik dit hoofdstuk opzij en ga ik  – na een weekendje proeflezen – aan de slag met hoofdstuk twee (proeflezers gezocht! ;-)). Eindelijk heb ik weer het gevoel dat ik een stukje verder kom.

Na-no of Na-si

Ik ben me er van bewust dat het een luxeprobleem is, maar ik zou zo graag meedoen met NaNoWriMo en ik heb er geen tijd voor! Sowieso is het in mijn drukke gezin erg moeilijk om elke dag zestienhonderdnogwat woorden te schrijven, maar juist de maand november belooft ook op schrijfgebied druk te worden. Ik heb in november namelijk een gesprek met een uitgever voor Perspectief en waarschijnlijk ga ik daarna heel hard met dat manuscript aan het werk onder begeleiding van een redacteur. Ook zijn er verschillende uitgevers geïnteresseerd in Goliath. Niks is zeker, maar ik houd er rekening mee dat binnenkort ook aan dat manuscript gewerkt gaat worden.

Terug naar NaNoWriMo, ofwel: National Novel Writing Month. In de maand november gaan wereldwijd talloze mensen schrijven aan een nieuwe roman. De bedoeling is dat je elke dag een bepaald quotum aan woorden haalt en dat je dan in een maand tijd de eerste versie van je roman af hebt. En ja, ik heb natuurlijk ideeën genoeg (te veel?), ik zou wat dat betreft zo kunnen beginnen. In mij woedt een hevige strijd tussen het soms zo akelige verstand en het soms zo naïeve gevoel. Misschien dat ik een eigen versie van NaNo ga doen, al moet ik dan echt alleen ploeteren, zonder steun van mede-NaNo-ers… Ik twijfel nog even door.