Schrijven vs schrijven

Ik ben dol op schrijven. Logisch, anders was ik geen schrijver geworden. Toch zijn er momenten dat ik vloekend en tierend, zuchtend en mokkend achter mijn computer zit. Dat is op momenten dat een scène niet wil, personages dwars zijn of – en dat is vooral de laatste tijd natuurlijk – als ik lastige stukken moet schrijven als een flaptekst, dankwoord, persbericht, korte biografie over mezelf, stukjes voor op mijn website. Dat soort zaken zijn zeg maar niet mijn ding (ja, foute uitdrukking die ik juist daarom regelmatig gebruik 😉 ).
Goed, op het persbericht na ben ik met bovenstaande hersenbrekers klaar, dus ik mocht van mezelf even los vanmorgen. Ik haalde ‘Esmee’ weer eens tevoorschijn en boog me over een heerlijke scène waarin Esmee zich volop van haar slechte kant laat zien. Ik moet zeggen: dat gaat me een stuk makkelijker af. Schrijven werd weer leuk, ík stuiterde door het huis, i.p.v. het meubilair. Misschien ga ik er morgen nog maar even mee verder, voordat ik het persbericht van ‘Zinloze vrouw’ bezoedel met stukken misdadige tekst. 😉

Advertenties

Woordbraken en andere tips

Na een paar dagen niet geschreven te hebben – druk met kinderen, achterstallig huishouden en de zoektocht naar een nieuwe bakfiets – was ik helemaal uit het verhaal. Esmee was ver weg en ik kon niet bij haar in de buurt komen, laat staan in haar hoofd kruipen,  of zij in de mijne.
Toch wilde ik verder, móest ik verder. Behalve dat ik ontwenningsverschijnselen kreeg van het niet schrijven (bij mij uit zich dat vooral in een enorme onrust en gechagrijn), moet dat verhaal een keer af.
Een aantal dingen die mij hielpen om op gang te komen, wil ik jullie niet onthouden.

Om te beginnen zonderde ik me af onder de douche en focuste me op Esmee en haar situatie. Door de rust en het stromende water lukte het me om opnieuw in het verhaal te komen.
Geen zin in een douche? Een fietstocht, wandeling, koken, werkt allemaal om het verhaal weer te laten stromen.

Een stukje in het ik-perspectief schrijven (dit verhaal is personaal geschreven) maakte dat ik me helemaal in kon leven in haar gedachtenwereld, gevoelswereld.

Woordbraken. Gewoon het document openen en schrijven. Boeit niet of het goede zinnen zijn, of je te veel herhaalt of de zinsopbouw telkens hetzelfde is, als je maar schrijft! Herschrijven komt later wel en dan kun je alles bijschaven en stukken schrappen. Ik kwam erdoor op gang en als ik de helft van die woorden uiteindelijk kan gebruiken is dat hartstikke mooi! En anders ben ik door dat gebraak in elk geval weer in die heerlijke schrijfflow gekomen.

Heb je ook schrijftips, deel ze vooral hieronder in het reactieveld!

En ze heet…

… Esmee. De hoofdpersoon van mijn nieuwe oude thriller. Ooit, in 2006 om precies te zijn, ben ik aan dat verhaal begonnen. Ruim 30.000 woorden later liet ik het liggen. Druk met het project kinderen krijgen en daarna met verschillende schrijfprojecten. Nu is het tijd om even met iets anders dan Marein, Goliath en Stormvloed bezig te zijn. Leuk om dit manuscript weer op te pakken. Maar mijn god! Wat wordt dat een herschrijfklus. Laten we maar zeggen dat ik de afgelopen jaren flink bijgeleerd heb op schrijfgebied.
Het leuke van dit verhaal is dat het verteld wordt vanuit daderperspectief én dat de dader, de psychopaat, ook nog eens een vrouw is. Esmee dus. Getrouwd, moeder van twee jonge kinderen. Ik kwam een lijstje tegen op mijn pc met de meest verschrikkelijke martelmethodes. Ergens diep verstopt in mij, huist best wel een zieke geest. Ik denk dat ik die de komende tijd zich maar eens flink uit laat leven.

Om nog even terug te komen op mijn geworstel van gisteren (klikkerdeklik). Ik ben eruit! Ik ga niet gekunsteld met andere perspectieven (die weinig toevoegen, weinig te vertellen hebben) Goliath langer maken. Nee, het is geen heftige thriller, maar dat was mijn bedoeling ook niet. Het is een leuk, spannend jeugdverhaal met interessante karakters. Deze week de synopsis eruit persen en dan kijken naar welke uitgever ik het ga sturen. Rust in mijn kop! Wat dit betreft tenminste. 😉 Want of ik echt rust krijgt met een psychopaat in mijn hoofd…

Project Stormvloed

Terwijl ‘Marein’ gelezen wordt door proeflezers en “Levenslast” ligt te wachten tot ik het naar de uitgever durf te sturen, ben ik begonnen aan mijn nieuwe project. Veel wil ik er niet over zeggen, behalve dat het een meerjaren plan is, ik er ontzettend veel zin in heb, het in een ver verleden speelt en ik me daarover uitgebreid moet gaan inlezen. O, en dat het weer een jeugdboek gaat worden. Dit nieuwe project krijgt als werktitel: Stormvloed.

Naast dit nieuwe werk, ben ik ook nog bezig met het herschrijven en uitbreiden van mijn prentenboekmanuscript. Ik wil het omvormen tot een (voor)leesboek voor kinderen van vijf, zes jaar. Er moeten dus nog een aantal verhalen bij. Geen probleem met een hoofd dat overloopt van de verhaalideeën. Ook dit is een waanzinnig leuk project!

Dit zullen de komende maanden mijn twee hoofdprojecten zijn. Daarnaast zal ik het waarschijnlijk niet kunnen laten af en toe een Kort Verhaal te schrijven en misschien ga ik tussendoor verder met “Esmee”, mijn thriller die al een jaar of vijf ligt te wachten. Er staan al 30.000 woorden, en het is nog lang niet af.