Kort fragment uit María

Een kort fragment uit ‘María’, gewoon omdat ik het leuk vind om dat te delen. De ik-persoon is María.

Opnieuw klinkt de bel. Zo dwingend dat ik met een sprong naast mijn bed sta, het vage gemompel van Noa negeer en de trap af ren. In de spiegel in de hal zie ik mijn blote borsten. Snel gris ik een jas van de kapstok. Haar jas. Trek hem aan, knoop hem dicht en open de voordeur. Max. Madre mia, goede god, Max. Door alle liefde was ik hem vergeten. Zou hij boos op me zijn? Ben ik boos op hem?
‘Wat zie jij er, ehm, kleurrijk uit,’ zijn zijn eerste woorden en zijn knipoog kan ik niet duiden. Ik kijk naar de jas die Noa zo prachtig staat en bij mij ongetwijfeld staat als een vlag op een modderschuit. De jas. De mantel. O help! Heb ik die nog? En waar dan? Mijn ogen draaien naar de kapstok. Niets. vanuit mijn ooghoeken probeer ik de plek onder de trap te zien waar een mand staat met sjaals en handschoenen voor de winter, misschien heb ik de mantel daarop gegooid? Anders moet hij boven liggen.
‘Wat is er, zoek je iets?’ Zijn stem klinkt enigszins geamuseerd. Ik krijg het warm in die rotjas en hoe graag ik ook naar Max kijk, hij maakt dat ik me ongemakkelijk voel en het liefst de deur in zijn gezicht dichtknal en weer naast Noa kruip. ‘Ja, de mantel van je vrouw.’ Ik kan het bitse geluid niet ontkennen.
‘Die zul je niet vinden, schatje.’
Schatje. Ik beteken dus wel iets voor hem?
‘Ik heb de mantel meegenomen, weet je dat niet meer? Je had het warm, die avond en ik weet niet of Sophie…’ Zijn hoofd zakt omlaag, kin op zijn borst. Het maakt me week en mijn hart slaat vertwijfeld sneller. Noa, mijn lief. Max, mijn lief? Verscheurd. Vertwijfeld. Wat gebeurt er met mij? En met hem? Hij lijkt ontdaan, verdrietig zelfs. ‘Hé…’ Wat moet ik zeggen tegen een man met zijn hoofd omlaag.
‘Sophie is weg,’ mompelt hij.
‘Weg? Hoe zo weg?’
‘Verdwenen. Je weet toch dat ze met haar vriendinnen ging stappen? Daarom kwam ik bij jou.’
Alsof er een touw strak om mijn keel gespannen wordt, ik hap lucht, word misselijk. Zijn vrouw weg? Niet thuisgekomen? Hoe weg is weg?
‘Marietje?’ gilt Noa van boven. Ik krimp in elkaar. Niet nu, Noa, alsjeblieft niet nu! Verontschuldigend haal ik mijn schouders op naar Max die haar niet gehoord lijkt te hebben. ‘Ik heb visite?’ Ik leg de nadruk op het laatste woorden in de hoop dat hij er niet meer achterzoekt. ‘Gewoon een vriendin die bij me is blijven logeren.’ Alsof ik me zou moeten verdedigen.
‘Lieverdje, kom je nog? Ik krijg het koud in bed.’
Verdomme! Waarom houdt ze haar kop niet! Nu ben ik degene die het hoofd laat zakken. Een zachte lach laat me verder in elkaar krimpen. Dit gaat helemaal verkeerd en ondertussen weet ik nog steeds niet wat er met Sophie aan de hand is. Heeft die trut gewoon haar man in de steek gelaten? Een zwak stemmetje in mijn hoofd piept dat hij mij ook in de steek heeft gelaten. Aan de andere kant: mijn herinneringen aan onze avond samen zijn bijna allemaal gewist. Misschien heb ik zelf wel erop aangedrongen dat hij vast naar huis zou gaan. ‘Waarom is Sophie weg?’ Wil ik het antwoord wel weten?
‘Moet je niet naar je vriendin? Je vísíté.’ Hij lacht wat harder. ‘Maar zonder dollen. Mijn vrouw is die avond niet thuis gekomen. Ook die nacht niet en…’ Een langzaam rollende traan wist de glimlach van zijn gezicht en wat overblijft is een gebroken man. ‘Ik weet niet waar ze is. Ik weet niet waarom. Het enige is nu dat ik je wil bedanken voor de fijne avond. En ik hoop dat we… Nou ja, misschien kunnen we binnenkort elkaar wat beter leren kennen. Kom je vanavond wat drinken? Acht uur?’ Ik knik en bedenk ondertussen wat ik Noa wel en niet ga vertellen.
‘Ga maar snel naar je vriendin toe.’ Zijn glimlach is terug, het verdriet lijkt verdwenen. Maar ik weet hoe diep dat kan zitten. Hoe verdriet je ziel kapot kan schuren.

2 gedachtes over “Kort fragment uit María

  1. María was toch getrouwd, was dat dan niet met Max?
    Leuk stukje, las prettig, leuk de onzekerheid van María, alhoewel het duidelijker was geweest als je de verhouding tussen de karakters had verteld, nu kwam ik er pas aan het einde achter.

    • Dat is natuurlijk het lastige van een fragment midden uit het verhaal plaatsen. Je mist context. Misschien had ik het inderdaad wat meer moeten inleiden. María is niet getrouwd. Ze is geobsedeerd door Max, haar buurman, en verliefd op Noa.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s