Droog (incl. fragmenten)

Gisteren was ik aan het schrijfspijbelen. Niet dat ik helemaal niets deed, maar ik ging stiekem werken aan mijn manuscript ‘Droog’ dat ik voor onbepaalde tijd had weggelegd wegens veel te veel andere nog af te maken verhalen. Het was gisteren een drukte van belang in mijn hoofd, verhaalideeën voor ‘Droog’ tuimelden over elkaar heen, afgewisseld met uitdiepingen van de personages. Ik speelde zelfs even met het idee om toch weer te proberen aan twee manuscripten tegelijk te werken, maar zette dat uit mijn hoofd toen een derde manuscript ook begon te zeuren en te dringen. Ho! Stop! Dat werd te veel.
Dus nu ligt het manuscript weer netjes op de digitale plank te wachten tot ‘Goliath’ is herschreven, tot ‘Esmee’ is herschreven, ‘María‘ is neergezet en dan pas is ‘Droog’ aan de beurt.
Het heeft mij wel goed gedaan er gisteren stiekem even van te snoepen. Ik heb alles uit mijn hoofd gegooid en opgeschreven, nu is er weer rust en ruimte voor ‘Goliath’ (dat verhaal was toch af? Nee, toch niet. Aanvullende ideeën moeten er nog in verwerkt worden en een laatste herschrijf is nodig voor het publicabel is).
Nog even een fragment uit ‘Droog’ om jullie vast nieuwsgierig te maken en dan weer snel aan de slag! Waar het verhaal precies over gaat, vertel ik nog even niet. Maar ik wil wel een indruk geven van de twee belangrijkste personages en van de setting van het verhaal.

1

Traag bewoog het water door het bekken van wat niet eens zo lang geleden de snel stromende IJssel was. Schepen konden er – net als in de rest van Nederland – al weken niet meer varen en de zompige drek die hier en daar een schip gevangen hield, was in snel tempo bezig op te drogen. De verwachting van de meteorologen was dat deze extreme droogte de komende tijd aanhield, maar niemand kon precies voorspellen hoe lang nog.

Cindy
‘Cin, sta je nou alweer onder de douche,’ riep haar moeder terwijl ze op de deur bonkte. ‘Je weet dat we vanwege de verordening…’
‘… alleen indien noodzakelijk water mogen gebruiken,’ mompelde Cindy terwijl ze de douche een tikje harder zette. Waarom zou ze niet genieten van het water zo lang het nog kon? Alsof het ook maar iets uitmaakte als zíj minder water zou verbruiken.
‘Cin!’ Haar moeder klonk al wat dreigender. Cindy zuchtte, telde langzaam tot zestig en draaide de kraan dicht. Terwijl ze zich traag afdroogde gleden de eerste zweetdruppels alweer over haar rug. Het was nu al wekenlang niet onder de dertig graden geweest en grotendeels tegen de veertig en de tijd dat er noemenswaardige neerslag was gevallen kon ze zich niet heugen. Nederland zuchtte onder de warme, droge lucht en Cindy zou een moord doen voor een pak sneeuw.
Haar jurkje gleed over haar hoofd, ze stapte in haar slippers en draaide de deur van het slot. Zoals ze al verwachtte stond haar moeder met een verwijtend gezicht op de gang. Rollend met haar ogen liep ze naar haar kamer en sloeg de deur dicht die meteen weer open werd gedaan.
‘Cin! Dit kan zo écht niet.’ De stem van haar moeder sloeg over. ‘Waar denk je…’
‘Dat je mee bezig bent, jongedame,’ maakte Cindy de zin van haar moeder af. ‘Nou, heel gewoon, mam. Ik heb geen tijd voor jouw gezeik. Natas en Djurre wachten op me, we gaan naar de boom.’
De boom stond aan de IJssel naast de kademuur van de jachthaven. De perfecte hangplek voor Cindy en haar vrienden.
‘Dan wachten Natasja en Djurre maar even, dit is belangrijk, dame.’
‘Mam, niet nú, please!’ Cindy ging voor de spiegel zitten en pakte haar knalrode lippenstift en smeerde het uiterst beheerst op haar lippen. Met een zakdoekje depte ze het overtollige vet eraf.

 

2

Cindy
Het ging goed, het ging uitstekend. Ze had hem precies waar ze hem hebben wilde. Die dromerige blik van hem gaf een zwaar verminderde hersenactiviteit aan. Nu moest ze doorpakken. Hij was de enige die haar met Isabelle kon helpen.
“Mano, het was zo lekker,” zuchtte ze. “Maar ik wil zo echt graag naar bed.” Ze gaapte luidruchtig en om dat te bekrachtigen rekte ze zich eens onbehoorlijk uit, ze was zich ervan bewust dat haar shirtje een flink stuk omhoog schoof. Zijn blik werd als een magneet naar haar strakke, gebruinde buik getrokken en ze hield haar armen nog iets langer boven haar hoofd. Daarna legde ze kort haar hand op de klamme wang van Mano, glimlachte, keek hem diep in de ogen. “Ik moet je daarvoor nog even over Isa vertellen, Mano. Jij bent de enige die haar, die mij kan helpen. Als je het niet voor haar doet, doe het dan voor mij.”
“Waar gáát het over, Cin,” zijn stem klonk een tikkeltje geërgerd. Snel drukte ze een kus op zijn mond en schoof wat dichterbij. Hij ontspande.

Mano
Wat deed ze toch met hem. Zijn lijf tintelde, haar stem klonk kabbelend en het boeide niet wat ze precies zei. Hij kon haar helpen, haar held zijn, wat hij er precies voor moest doen, maakte geen flikker meer uit.
“Ik wil dat je vrienden wordt met Isa.”
Hij knikte schaapachtig, dat was hij toch al? Isa hoorde in het groepje, dus ze waren vrienden. Zo ging dat.
“Echte vrienden, close vrienden. Vrienden aan wie je je diepste geheimen toevertrouwt.”
“Dus ik moet ook met haar alleen afspreken?”
Ze veerde overeind. “Precies, Maan. Je snapt het.”
Ik snap er niks van, dacht hij, maar keek wel uit dat te zeggen, dan zou hij misschien wel dom overkomen en dat kon hij zich helemaal in dit stadium niet permiteren.
“En dan? Waarom wil je dat ik close met haar word? Wat is het doel precies?” Klonk dat intelligent genoeg? Hij hoopte het. Haar glimlach, die mooie mond, die lieve ogen… Mano moest moeite doen haar woorden tot zich te laten doordringen, zo werd hij afgeleid door haar fysieke verschijning.
“Ze is eenzaam, Mano.”
“Waarom trek jij niet wat meer met haar op?”
Ze zuchtte. “Dat dóe ik wel, maar ze wil meer… Ze heeft een vriend nodig, een jongen.”
“Wow, maar ik hoef toch niet háár vriend te worden?”
Ze keek hem kalm met opgetrokken wenkbrauwen aan en zei niks.
“Toch geen verkering of zo? Helemaal niet nu wij twee net…”
“Nu wij twee, wat, Mano?”
“Nou, eh, die zoen. Betekende dat dan niets voor jou?”
“Jawel, Mano. Dat betekende zeker wel iets.” Ze pakte zijn hand en legde die op haar borst. Zacht, warm. Hij kneep er voorzichtig in en bestudeerde haar gezicht om te ontdekken of ze het fijn vond en nog belangrijker: hoe serieus ze dit, hem nam. Ze staarde door hem heen, leek het wel fijn te vinden. Ze boog zich voorover en fluisterde in zijn oor: “Dat betekent dat ik je vertrouw. Dat ik je lief vind, misschien wel meer… Maar ik wil graag dat je lief bent voor Isa, desnoods heel lief.”
“Je hebt een plan, Cindy,” kreunde hij. Ze ontkende niet, bevestigde niet. “En ik wil weten wat voor plan.”
“Dat hoor je later, schatje, als je lief bent geweest. Net zoals je later meer van mij zult mogen zien en…” Ze lachte mysterieus. “Misschien ook wel voelen.” Ze stond op, liep naar de deur en Mano keek wazig naar haar billen. Ze drukte de deurklink omlaag, draaide zich naar hem om terwijl ze de deur opende. “Tot snel, Manootje van me. Tot snel. Ik ga nu naar bed.”
Hij stond op, liep naar de deur en boog zich naar haar gezicht en zijn kus kwam terecht op haar wang, die ze snel naar hem toedraaide. Shit. Mislukt. Hij had nog een keer haar warme lippen willen voelen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s