Zinloze vrouw

Af! Af! Af! ‘Loslaten’ is af! Een manuscript waar ik ruim een jaar keihard aan gewerkt heb! Een manuscript waar ik elf herschrijvingen aan heb gedaan. Een hoofdpersoon waar ik van houd! Een dramatisch verhaal waar ik eigenlijk best wel trots op ben! Het is gewoon af! De titel, bedacht door mijn man, waaronder ik het naar uitgevers ga sturen is ‘Zinloze vrouw’. En dat zegt alles over hoe mijn hoofdpersoon zich voelt.

Eerst heb ik het hele verhaal in de derde persoon geschreven, maar dat klopte niet. Je kwam als lezer niet in het hoofd van Kim. Toen ik het omschreef naar de eerste persoon (er kwamen bij die herschrijving ongeveer 15000 woorden bij) werd het beter. Goed zelfs. En na het commentaar van twee superproeflezers (die trouwens erg lovend waren over het verhaal en daarbij ook nog eens waardevolle feedback hadden) werd het nog beter!

Het verhaal gaat over Kim. Fragmenten uit haar jeugd (14-17 jaar) waarin ze zwaar misbruikt is, worden afgewisseld met het heden, waarin ze haar grote liefde Levi leert kennen. De invloed van het misbruik ligt als een zware deken over haar geluk.

Twee fragmenten:
1986 (begin van het verhaal)
“Donder op en neem je stinkvoeten mee!” roept mijn moeder, terwijl ze de fles wijn grijpt en er een flinke slok uit neemt. De tijd dat ze de wijn nog in glazen schonk ligt inmiddels ver achter haar, net als de tijd dat drank een genot voor de avonduren was. Nu drinkt ze alleen nog om haar miserabele leven een doffe glans te geven.
Ik knal de deur achter me dicht en ga naar mijn kamer. Emoties als woede en verdriet voel ik niet, ze zijn samengeklonterd en liggen als een steen op mijn maag. Medelijden heb ik niet met mijn moeder. En liefde? Voor mij is liefde iets uit een film of een boek. Zo’n heerlijk zwijmelverhaal waarbij ik minimaal een doos tissues volsnotter als twee mensen elkaar glazig in de ogen staren, als ze elkaar zoenen, elkaar strelen. Zelfs als twee mensen die echt van elkaar houden, knallende ruzie hebben.
Ik nestel me in de brede vensterbank, tussen de stapel kussens die daar liggen. Het is enige plekje in huis waar ik rust voel. Uitkijkend over de drukke winkelstraat zie ik altijd wel mensen wier leven troostelozer en wanhopiger moet zijn dan het mijne. Wie gaat er in godsnaam vrijwillig gevangen in driedelig kostuum over straat? De zwerver, die dagelijks door het stadsbeeld wandelt, bezorgt mij felle steken in het hart. Deze man, met de groeven van het leven in zijn gezicht, hoeft niet in het juk van het dagelijks leven te marcheren. Hij heeft geen last van valse verbondenheid met een stel ouders dat de moeite van het omzien niet waard is.

2000
De regen barst los, rennen naar huis heeft geen zin, binnen enkele ogenblikken zijn we doorweekt. Lachend kijken we elkaar aan. Ik wil hem zoenen en ga op mijn tenen staan om bij zijn mond te kunnen. De regen, de donder, de wereld bestaan niet meer. Alleen wij twee in onze eigen wereld. God, wat ruikt hij lekker, wat voelt hij vertrouwd.
“Kom, laten we gaan,” hijgt Levi na een tijdje, terwijl hij me voorzichtig loslaat.
Ik vind het jammer dat ons moment verbroken is, maar ook fijn om hem mee te nemen naar mijn huis. Ons huis? Wie weet. Ik pak zijn hand stevig vast. Vrolijk kijkt hij me aan, slingert mijn arm heen en weer en ik loop niet naar huis terug, nee, ik zweef. Zevende hemel, roze bril, vlinders in mijn buik. Alle clichés hebben zich in mijn lijf verzameld en vallen onder de grote noemer LIEFDE.

 

 

3 gedachtes over “Zinloze vrouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s