Eigenwijze personages

Ik schrok ervan. Gisteren tijdens het schrijven aan mijn nieuwste manuscript ‘Loslaten’ (ik moet toch echt een wat lekkerder bekkende werktitel kiezen…) werd ineens het laatste deel van het verhaal duidelijk. Arme hoofdpersoon. Ze worstelt zich door het leven en sleept haar zware verleden met zich mee en dan eindigt het op deze manier… Ik had het haar anders gegund, maar ja, ik als schrijver kan niet anders dan haar verhaal opschrijven. Dat klinkt natuurlijk raar, want ik ben toch de schepper van het verhaal? Dat is ten dele waar, maar ik hoorde eens een collega zeggen “ik ben slechts de regisseur” en dat klopt. De grove verhaallijn bedenk ik, maar er gebeuren altijd onverwachte dingen of een verhaalfiguur blijkt karaktertrekken te hebben waar ik geen rekening mee had gehouden. Ze leiden echt hun eigen leven.

Zo wilde ik in een van mijn manuscripten ontzettend graag de afstand tussen een moeder en zoon verkleinen. Telkens als er een mogelijkheid voor was, zei de zoon iets stoms, reageerde de moeder gefrustreerd en zo dreven ze steeds verder uit elkaar (uiteindelijk is het redelijk goedgekomen).

Misschien zou ik strenger voor mijn hoofdpersonen moeten zijn, maar het bevalt me wel dat ze zo eigengereid zijn. Naast het feit dat ze op die manier echter overkomen, word ik als schrijver ook telkens verrast.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s