De ontmoeting (kort verhaal)

De snijdende kou drong nauwelijks tot me door. Zenuwen hadden de overhand en mijn hart bonsde als een bezetene in mijn keel. Het was druk op het perron. Ongeduldig wachtende mensen stampten heen en weer in een mislukte poging warm te worden. Anderen kwamen haastig de trap op en constateerden eenmaal boven opgelucht dat de spoorwegen ook op deze dag geen uitzondering hadden gemaakt. Voor de zoveelste keer keek ik op de perronklok. De trein was al drie minuten te laat. Nóg maar drie minuten, zou ik in elk ander geval gedacht hebben, maar vandaag leek elke minuut wel een uur en duurde het wachten eindeloos. Het binnenrijden van de trein zou een drastische omslag in mijn leven betekenen. Als hij erin zat tenminste. Stel je voor dat hij de trein gemist had of, nog veel erger, op het laatste moment besloten had deze waanzin te stoppen. Want waanzin was het. We kenden elkaar nauwelijks, vijf dagen om precies te zijn en alleen via geschreven berichten. Toch voelde het alsof we elkaar al zeker tien jaar kenden. Een gevoel dat nauwelijks te omschrijven was, al kwam “liefde op het eerste woord” misschien een beetje in de buurt. Van zijn kant tenminste. Ik was wat afwachtender. Ik zou mijn gebrek aan eetlust en slaap deze week, de dartelende vlinders in mijn buik en het zenuwachtige gevoel nooit als verliefdheid duiden. Diep van binnen wist ik dat het wel zo was, maar mijn verstand had de overhand en duwde dat gelukzalige gevoel, waar ik heel even een tinteling van had meegekregen, ver weg. Ondanks mijn aarzeling en ontkenning, was er toch ook verwachting. Ik wist dat er slechts twee mogelijkheden bestonden in onze wereld, mocht hij daadwerkelijk uit de net binnenrijdende trein stappen. De eerste was dat hij de volgende trein terug naar huis zou nemen, de tweede was dat hij zou blijven. Voorgoed. Elke tussenliggende mogelijkheid was uitgesloten.

Mijn blik bewoog zich rusteloos door de menigte, die al even rusteloos was. Haast wanhopig probeerden mensen in en uit de trein te komen. Iedereen leek erin te slagen de juiste weg te vinden en de rust keerde terug op het perron. Slechts een enkeling liep in langzaam tempo naar de trap. Plotseling hield hij me in zijn armen. Mijn verstand, dat zo hard aan het werk was geweest de afgelopen dagen verloor terrein en mijn gevoel was volop aanwezig. De vlinders stegen op en vormden een brok in mijn keel. Herkenning, liefde, een veilig, gelukzalig gevoel overmanden me. Ze vermengden zich met mijn verstand dat toegaf dat het goed was. Arm in arm liepen we het station uit. Geen denken aan dat hij de trein terug naar huis zou nemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s